فرقه دموکرات آذربایجان فرقه دموکرات آذربایجاندر حالی که کمبود پرستار، فرسودگی شغلی، و مهاجرت نیروهای درمانی به یکی از جدّیترین چالشهای نظام سلامت تبدیل شده است، انتشار خبر برخورد با عدهای از پرستاران معترض بیمارستان فیاضبخش تأمین اجتماعی بار دیگر این پرسش را مطرح میکند که آیا مطالبهٔ حذف اضافهکاری اجباری و اعتراض به مشکلات معیشتی باید با ناامنی شغلی پاسخ داده شود؟ پرستارانی که در سختترین روزهای بحران ستون اصلی نظام درمان بودند امروز انتظار دارند صدایشان شنیده شود، نه اینکه با برخوردهای تنبیهی خاموش شود….
به گزارش سلامت نیوز، در شرایطی که نظام سلامت کشور با کمبود شدید نیروی پرستاری، فرسودگی شغلی، و موج مهاجرت نیروهای متخصص دستوپنجه نرم میکند، انتشار خبر لغو قرارداد شماری از پرستاران بیمارستان فیاضبخش تأمین اجتماعی پس از اعتراض صنفی به اضافهکاری اجباری و مشکلات معیشتی پرسشهایی جدّی دربارهٔ شیوهٔ مواجههٔ مدیران با مطالبات قانونی کارکنان پیش آورده است.
اگر قرار باشد پرستاری که تنها به اضافهکاری اجباری، تبعیض در پرداختها، و شرایط نامناسب کاری اعتراض کرده با لغو قرارداد یا اخراج روبهرو شود، دیگر چه راهی برای بیان مطالبات صنفی باقی میماند؟
پرستاران سالهاست با کمبود نیرو، شیفتهای فشرده، و فشارهای جسمی و روانی بار اصلی ارائهٔ خدمات درمانی را بر دوش میکشند. در روزهای بحران، از همهگیری کرونا گرفته تا سایر شرایط اضطراری، آنان «مدافعان سلامت» نامیده میشوند. اما چرا وقتی بحران فروکش میکند، نخستین پاسخی که به اعتراضهای صنفی آنان داده میشود برخوردهای تنبیهی است؟
حذف اضافهکاری اجباری سالهاست یکی از مهمترین مطالبات جامعهٔ پرستاری است. مطالبهٔ حذف اجبار از اضافهکاری نه اقدامی سیاسی است و نه خواستی غیرمنطقی، بلکه مطالبهای برای حفظ کرامت شغلی، سلامت نیروی انسانی، و در نهایت ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران است.
برخوردهای انضباطی یا لغو قرارداد اگر بهدلیل مطالبهگری صنفی صورت گرفته باشد، نهتنها مسئله را حل نمیکند، بلکه این پیام را به هزاران پرستار دیگر منتقل میکند که هزینهٔ مطالبهٔ حق از دست دادن امنیت شغلی است. چنین رویکردی در نهایت به افزایش ناامیدی، مهاجرت، ترک خدمت، و تشدید کمبود نیروی پرستاری منجر خواهد شد.
انتظار میرود مدیران سازمان تأمین اجتماعی بهجای امنیتی یا انضباطی کردن مطالبات صنفی، با حضور مستقیم در بیمارستان فیاضبخش با پرستاران گفتوگو کنند و زمینهٔ بازگشت آرامش را از مسیر تعامل و اعتمادسازی فراهم کنند. لغو قرارداد یا اخراج اگر رخ داده باشد، باید هرچه سریعتر مورد بازنگری قرار گیرد، زیرا سرمایهٔ اصلی نظام سلامت نیروی انسانی آن است، نه بخشنامهها و برخوردهای شتابزده.
پرستاران بیش از هر زمان دیگری نیاز دارند که صدایشان شنیده شود، نه اینکه خاموش شود.
تا کی پرستاران باید صبر کنند؟ تا کی قرار است فقط هنگام بحران از ایثار و فداکاری آنان سخن گفته شود و پس از پایان بحران، مطالبهگری صنفیشان با برخورد پاسخ بگیرد؟
حفظ اقتدار مدیریت از مسیر گفتوگو و حل مسئله میگذرد، نه از مسیر حذف صدای کسانی که سالها بیادعا در خط مقدم مراقبت از بیماران ایستادهاند.