بیانیه اتحاد سراسری کارگران و بازنشستگان ایران پيرامون فاجعه جان‌باختن کارگران پتروپالايش دهلران

کارگران جان باخته، قربانیان بی‌توجهی، قانون‌گریزی کارفرمایان ومسوولیت گریزی مجریان قانون 

حادثه دلخراش واژگونی اتوبوس حامل کارگران شرکت پترو پالایش  NGL دهلران در محور دشت‌عباس به مورموری، در شامگاه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، که بنا بر گزارش‌های منتشرشده به جان‌باختن ۱۲ کارگر و مصدومیت شماری دیگر انجامید، باردیگر یادآور همه‌ی کارگران قربانی نبود وضعیت ایمنی و امنیت شغلی مناسب و رنج خانواده های آنان است ….

جان‌ستانی از کارگران معادن کرمان و طبس و یزد و دامغان و گلستان، و هزاران حادثه جانسوز در محیط های کار و تولید در سراسر کشور ، هنوز هیچ عزم و اراده‌ای در مسوولان و متولیان روابط کار کشور اعم از وزارت کار و سایر وزارت‍خانه های ذیربط در صنعت نفت و پترو شیمی برای پایان دادن به بی‌توجهی، قانون‌گریزی و اجرای کامل و دقیق مقررات حفاظت ، ایمنی و بهداشت  در روابط کار از سوی کارفرمایان  ایجاد نکرده است که
فاجعه این بار برای کارگران شرکت پترو پالایش دهلران رخ داد و ۱۲ نفر از متخصصان این شرکت را در راه بازگشت از کار به خانه  از خانواده های آن عزیزان و از کشور بلادیده و جنگ زده ایران به کام مرگ کشید.  در رقت‌بارترین فضای ناشی از این فاجعه صدای و سیمای جمهوری اسلامی  استاندار ایلام  از خانواده های کارگران قربانیان واژگونی اتوبوس دلجویی کرد ، و بنظر می آید که این فاجعه نیز چون سایر فجایعی که برکارگران کشور  رفته است به فراموشی سپرده خواهد شد !

ما ضمن ابراز تأسف عمیق و تسلیت به خانواده‌های داغدار و همکاران این عزیزان، این پرسش جدی را مطرح می‌کنیم:
چرا کارگری که برای تأمین معاش خانواده‌اش به محل کار می‌رود، باید در مسیر رفت‌وآمد شغلی، جان خود را از دست بدهد؟
آیا تأمین وسیله نقلیه ایمن، استاندارد  و دارای معاینه فنی معتبر، از ابتدایی‌ترین وظایف کارفرمایان و پیمانکاران نیست؟
آیا مسئولان مربوطه از وضعیت ناوگان حمل‌ونقل کارگران و مشکلات جاده ای بی‌اطلاع بوده‌اند؟ و اگر اطلاع داشته‌اند، چرا اقدامات پیشگیرانه انجام نشده است؟
مرگ کارگران در مسیر رفت‌وآمد به محل کار را نمی‌توان صرفاً به عنوان یک تصادف جاده‌ای و اتفاقی غیرقابل پیش‌بینی تلقی کرد. ایمنی حمل‌ونقل کارگران بخشی جدایی‌ناپذیر از مسئولیت کارفرمایان و پیمانکاران و دستگاه‌های ناظر است.
سال‌هاست کارگران نفتگر و سایر کارگران صنایع  زیر فشار قراردادهای موقت و اسیر مناسبات  بهره کشانه‌ی شرکت های پیمانی تامین نیروی انسانی در سایه‌ی ناامنی شغلی با دستمزدهای ناکافی و شرایط دشوار کاری قرار دارند و به دلیل عدم رعایت حفاظت و ایمنی در هر لحظه‌ی  شرایط واگذاری نیروی کار خود تا لحظه رسیدن به خانه برای تجدید قوا و بازتولید نیروی خود در معرض خطر قرار دارند .

سکوت در برابر مرگ کارگران، عادی‌سازی فاجعه است!

کارگر کالا، ابزار تولید و نیروی مصرف‌شدنی نیست؛ کارگر انسانی است  که حق دارد با امنیت و سلامت کار کند و سالم به خانه و خانواده خود بازگردد.
دیگر نباید پس از هر فاجعه، تنها شاهد صدور پیام‌های تسلیت، وعده‌های رسیدگی و تشکیل پرونده‌های بی‌نتیجه باشیم. خانواده‌های داغدار به تسلیت صرف نیاز ندارند؛ آنان حق دارند حقیقت را بدانند، عدالت را ببینند و از حقوق قانونی خود برخوردار شوند.

جان کارگر ارزشمند است؛ ایمنی هزینه اضافی نیست، بلکه حق مسلم نیروی کار و مسئولیت غیرقابل واگذاری و انکار ناپذیر کارفرماست.

حقیقت‌یابی، پاسخگویی، جبران خسارت و تضمین عدم تکرار چنین فجایعی حق کارکران است . اقدامات اولیه برای احقاق این حق عبارتند از :

۱. تشکیل هیئت تحقیق مستقل و اعلام عمومی و شفاف علت وقوع حادثه و تمامی عوامل انسانی، فنی و مدیریتی مؤثر در آن.

۲. بررسی مسئولیت شرکت پیمانکار، کارفرمای اصلی و دستگاه‌های نظارتی و برخورد قانونی با هر شخص یا نهادی که قصور یا تخلفش اثبات شود.

۳. بررسی وضعیت فنی اتوبوس، اعتبار معاینه فنی، وضعیت لاستیک‌ها، صلاحیت راننده و شرایط جاده و مسیر تردد.

۴. تأمین فوری و کامل هزینه‌های درمان مصدومان و حمایت مالی، بیمه‌ای و معیشتی از خانواده‌های جان‌باختگان.

۵. بازرسی فوری از ناوگان حمل‌ونقل تمامی واحدهای صنعتی، نفتی و پیمانکاری و جلوگیری از تردد وسایل نقلیه فاقد استانداردهای ایمنی.

۶. پایان دادن روابط کار مبتنی بر واسطه گری و دلالی شرکت های پیمانی تامین نیروی انسانی و الزام کارفرمایان اعم از دولتی و خصوصی به قرارداد مستقیم با نیروی کار با رعایت کامل حقوق شناخته شده و رسمیت یافته‌ی در روابط  کار و احترام به کرامت انسانی کارگران.

یاد و نام کارگران جان‌باخته پترو پالایش دهلران گرامی باد.

۲۵ آبان ۱۴۰۵