جنبش چپ از سلطه سه گروه رنج می برد: پرگویان بی مایه، فرصت طلبان بدبین، و افراد نابالغ و غیر منطقی که قادر به انجام کار واقعی و عملی نیستند. برای پاکسازی بدنه حزب از این بار اضافی، باید فیلتر های عملی سخت گیرانه ایجاد کرد….
نویسنده: فئودر ریاکین
بر گردان: ع . ش
پس از مطالعه بحث های طولانی، از ملاحظات آکادمیکی” پتروف” و آرزوهای فرهنگی سایت” هماهنگی روسی: تا شعار های سنگرنشینانه سرهنگ” ستالونف” و رادیکالیسم چپ گرایانه”پرئوبراژنسکی”، به نتیجه ای نا امید کننده رسیده ام. همه مباحثه کنندگان محترم ما یک اشتباه کشنده مشترک را مرتکب می شوند: آن ها در بارۀ تابلوها، ویرگول های داخل نقل قول ها و مفاهیم انتزاعی ایدئولوژیکی بحث می کنند و قانون اصلی تاریخ را کاملاً فراموش کرده اند. مقبولیت عمومی و پیروزی سیاسی را نه ایده های انتزاعی، بلکه سازمان و تشکیلات به دست می آورد.
به عنوان بک مورخ اعلام می کنم: آینده جنبش چپ منحصراً به ساختاری تعلق دارد که بر مبنای دیسیپلین اجرایی سخت گرایانه و تفکیک روشن مسئولیت ها بنا شده باشد. هر شکل دیگری محکوم به شکست است. دیگر کافی است که خود را با توهمات در بارۀ ” سانترالیسم دمکراتیک” در بدترین و مبهم ترین مفهوم آن سر گرم کنیم. در عمل این مفهم اغلب به مکانیزمی تبدیل می شود که سازمان را از درون با پرگویی های بی پایان، جناح بازی ها و دسیسه های دستگاه دولتی از هم میپاشاند. پیشاهنگ سیاسی باید به عنوان مکانیسمی بی نقض عمل کند. آن جا که تصمیم جمعی اتخاذ شده، بر مبنای اساسنامه، قانون است و اجرای آن برای همه شرکت کنندگان الزامی است. بیایید به واقعیت های سخت و بی طرفانۀ تاریخی روی آوریم. حتی اگر این واقعیت ها برای عده ای ناخوشایند به نظر آید. دورۀ شکل گیری جنبش چپ داخلی را در آغاز قرن بیستم به یاد آوریم. زمانی که جریان های نارودنیکی و خرده بورژوازی، سال ها به بحث های بی پایان درونی، مبارزه جناحی و اتهامات متقابل مشغول بودند، بلشویک ها به رهبری لنین، کاملاً متفاوت عمل کردند.
لنین در اثر معروف خود، “از کجا شروع کنیم”و جزوۀ “چه باید کرد” ایجاد حزب طراز نوین را توصیف کرد. نیروی سیاسی یک پارچه با مرکزیت رهبری جمعی، انضباط آهنین و تکیه بر سازمان دهندگان حرفه ای، او نه بر بحث های بی سرانجام، بلکه بر هماهنگی فشرده و تمرکز نیروها تأکید کرد. حزب به عنوان یک جمع مبارز واحد باید قادر باشد در هر شرایطی به طور مؤثر مبارزه سیاسی قانونی و پارلمانی را پیش ببرد. حزب باید ابزار تحول باشد. نه باشگاهی برای علاقه مندان که قبل از هر اقدامی بحث های چند ساعته برگزار می کنند.
رفیق ” استالنوف” به درستی فرمول استالین در بارۀ کادر ها را یادآوری کرد. اما برای این که کادر ها همه توان خود را به نفع سازندگی و پیشرفت بکار گیرند، حزب باید دارای سیستم نیرومند و عمیقاً اندیشیده شده گزینش داخلی باشد. امروزه جنبش چپ از سلطه سه گروه رنج می برد: پر گویان بی مایه، فرصت طلبان بدبین، و افراد نابالغ و غیر منطقی که قادر به انجام کار واقعی و عملی نیستند. برای پاکسازی بدنه حزب از این بار اضافی، باید فیلتر های عملی سخت گیرانه ایجاد کرد.
فیلتر اول- مسئله مالی، مطمئن ترین راه برای حذف فرصت طلبان و شکارچیان کرسی های گرم، مدت ها پیش توسط رفقای پونانی ما، از حزب کمونیست یونان ابداع شده است. نمایندگان کمونیست در یونان تمام حقوق دولتی خود را به صندوق حزب واریز می کنند، در عوض کمک هزینه ناچیزی به اندازه حقوق متوسط یک کارگر ماهر دریافت می کنند. اگر ما این قاعده اساسنامه را اجرا کنیم، نود درصد فرصت طلبان که به لیست های انتخاباتی هجوم می آورند، همان روز اول ناپدید می شوند. تنها کسانی باقی خواهند ماند، که ایده و خدمت به کارگران را، از جیب خودشان عزیز تر می دانند
فیلتر دوم- معیار سازمان یافتگی شخص و خود انضباطی. ساده ترین راه برای شناسایی افرادی که خود را حامی فداکار نشان می دهند، نگرش آن ها به وظایف روزمره، کار و مدیریت زمان است. کسی که قادر به نظم دادن به فعالیت و کار خود نیست، به طور سیستماتیک فرصت ها را از دست می دهد و هرج و مرج را در اطراف خود ایجاد می کند، و هرگز نمی تواند کار اجتماعی جدی را سازمان دهد. ما به افرادی نیاز داریم که در همه عرصه ها دقیق باشند، از نگهداری اسناد تا انجام وعده های روزمره، منضبط، قابل اعتماد و محکم روی پای خود. حزب به ” افراد سیستم” نیاز دارد که بر اساس برنامه دقیق زندگی کنند. نه ماجراجویان خودجوش که به حال و هوای متغیر خود وابسته اند.
ما همچنین باید قاطعانه از شر فناتیک های سیاسی خلاص شویم. تجربه تاریخی هشیار کننده نشان می دهد، که رادیکال هایی که سعی می کنند کورکورانه از شخصیت های سینمایی خشن دوران گذشته تقلید کنند، در شرایط مبارزه طولانی و سیستماتیک بیشتر ضرر می رسانند تا فایده. این تیپ، یک ” فرد یک بار مصرف” است. او ممکن است در لحظه بحرانی خیزش خود جوش مفید باشد، اما برای کار روزمره فرساینده و مداوم نامناسب است.
برای مبارزه انتخاباتی برنامه ریزی شده، برای دستیابی به نتیجه سیاسی بلند مدت ،سازمان به فناتیک نیاز ندارد،بلکه به عمل گراها نیاز دارد.
افرادی با مغز سرد ریاضی،که قادر به محاسبه منابع، برنامه ریزی لجستکی، پیشبرد فعالانه تبلیغات قانونی و ساختن ساختارها قدم به قدم باشند. کار اجتماعی روزمره یک حمله پی در پی نیست، بلکه یک تولید سنگین و پیچیده است که در آن به مهندسان شایسته و استادکاران ماهر نیاز است، نه کامیکادزه.
“لئون پرنده بر ژنسکی”ما را به باتلاق” آزادی فراکسیون ها” فرا می خواند، که در نهایت جنبش چپ را به یک حلقه دوستداران گفت و گو تبدیل می کند.
اگر ما واقعاً می خواهیم به نیروی سیاسی پیشرو تبدیل شویم که قادر به دفاع مؤثر از منافع زحمتکشان باشد، باید سازمانی با انضباط آهنین بسازیم. ما به گزینش حرفه ای سخت گیرانه، شفافیت مالی، مسئولیت شخصی و اقتدار بی چون و چرای مرکزیت رهبری نیاز داریم. سازمان باید به یک مکانیزم واحد و عقلانی اندیش تبدیل شود. تنها در این صورت ما می توانیم به نیروی واقعی تبدیل شویم.
دهم نوامبر ۲۰۲۶
فرقه دموکرات آذربایجان فرقه دموکرات آذربایجان