اکبر عبدی بازیگر سینما و تلویزیون چشم از جهان فرو بست!

اکبر عبدی، در اردیبهشت ۱۴۰۵ به دلیل سکته قلبی در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شده بود، امروز جمعه در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
براساس اعلام خانه سینما، بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون عصر روز جمعه دوم مرداد ماه ۱۴۰۵، به دلیل ایست قلبی در بیمارستان درگذشت….

اکبر عبدی آقاباقر ۴ شهریور ۱۳۳۹ از پدری اردبیلی و مادری تهرانی در محله نازی‌آباد (تهران) به دنیا آمد.
او اصالتاً اهل روستای آقاباقر اردبیل بود و در ۸ دی ۱۳۹۴ از سوی رئیس شورای شهر اردبیل به او کلید طلایی اردبیل هدیه شد.
او از سال ۱۳۵۸ با دریافت مدرک دیپلم با نمایش‌های آماتوری فعالیت هنری‌اش را آغاز کرد و سپس از سال ۱۳۶۱ به تلویزیون رفت و به نقش‌آفرینی در موضوعات مختلفی پرداخت.
اکبر عبدی فقط یک بازیگر نبود؛ برای بسیاری از ایرانی‌ها، بخشی از خاطرات شیرین چند نسل بود. او در روزهایی به اوج محبوبیت رسید که مردم پس از سال‌های سخت جنگ، آرام‌آرام به زندگی عادی، سینما و خنده بازمی‌گشتند. در آن سال‌ها، نام اکبر عبدی برای خیلی‌ها مترادف لبخند بود؛ بازیگری که با حضورش روی پرده، حال و هوای دیگری به سینما می‌بخشید.
اما عبدی تنها در کمدی خلاصه نشد. او با نقش‌آفرینی متفاوت در فیلم «مادر» ثابت کرد که توانایی درخشش در آثار جدی را هم دارد. از «اجاره‌نشین‌ها» و «سفر جادویی» تا «آدم برفی» و ده‌ها اثر دیگر، هر بار چنان در نقش‌هایش فرو می‌رفت که شخصیت‌ها برای همیشه در ذهن مخاطبان ماندگار می‌شدند.
تلویزیون نیز سهم بزرگی در محبوبیتش داشت. مجموعه‌هایی مانند «باز مدرسم دیر شد» و «محله بهداشت» او را به چهره‌ای تبدیل کردند که بسیاری از کودکان و نوجوانان دهه شصت و هفتاد با او خاطره داشتند؛ بازیگری که حضورش برای خانواده‌ها دلگرم‌کننده بود.
او در دهه هشتاد بار دیگر با فیلم‌هایی مانند «اخراجی‌ها» نشان داد که هنوز همان بازیگر توانمند سال‌های طلایی است و بسیاری معتقد بودند در میان بازیگران آن آثار، یک سر و گردن بالاتر از دیگران قرار دارد. هرچند حضورش در برخی کمدی‌های تجاری سال‌های بعد، باعث شد عده‌ای حس کنند سینمای ایران از همه ظرفیت این هنرمند استفاده نکرد.
اکبر عبدی امروز دیگر در میان ما نیست، اما میراثش در سینمای ایران باقی مانده است. او از معدود بازیگرانی بود که هم مردم را از ته دل می‌خنداند و هم می‌توانست در نقش‌های جدی، احساسات مخاطب را برانگیزد. شاید به همین دلیل، نام او برای همیشه با خاطرات چند نسل گره خورده است؛ هنرمندی که محبوب ماند و در حافظه سینمای ایران جاودانه شد.