فرقه دموکرات آذربایجان فرقه دموکرات آذربایجاندر حالیکه ۱۱۳ کشور در جهان مجازات اعدام را از قوانین خود حذف کردهاند، در ایران ماشین مرگ همچنان با شتاب میتازد. از اکتبر ۲۰۲۴ تاکنون دستکم ۱۶۹۵ نفر در ایران اعدام شدهاند؛ آماری تکاندهنده که نشان از گسترش بیسابقهی اعدامها و تمرکز آن بر اقلیتهای ملی و مهاجران افغانستانی دارد….
در یک سال گذشته، از اول اکتبر ۲۰۲۴ تا امروز، شمار اعدامها به ۱۶۹۵ نفر رسیده است. تنها در ششماهه و نیم نخست سال ۱۴۰۴، ۹۵۷ تن جان خود را بر دار از دست دادهاند.
بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر ایران (۱۰ مهر)، در ماه سپتامبر ۲۰۲۵ دستکم ۱۷۱ نفر در ایران اعدام شدند؛ از این میان، پنج زن، ۹ نفر افغانستانی، ۱۴ نفر بلوچ، ۱۸ تن کرد و ۴ نفر عرب بودند. این توزیع نشان میدهد که لبهی تیز تیغ دستگاه سلب حق حیات جمهوری اسلامی متوجه اقلیتهای ملی و مهاجران افغانستانی و شهروندان افغانستانیتبار است.
روز شنبه ۱۲ مهر، شش زندانی سیاسی عرب، علی مجدم، محمدرضا مقدم، معین خنفری، حبیب دریس، عدنان غبیشاوی، سیدسالم موسوی و همچنین سامان محمدی خیاره، زندانی سیاسی کرد، اعدام شدند. در همان روز، حکم اعدام زندانی سیاسی محمدجواد وفاییثانی برای سومین بار در دیوان عالی تأیید شد.
به گزارش «کمپین فعالین بلوچ»، روز پنجشنبه ۱۰ مهر، یک زندانی کودک بلوچ به نام محمدرضا شیهکی (سنگینزهی) به اتهام قتل در زندان ایرانشهر اعدام شد. جمهوری اسلامی ایران تنها کشوری است که در ده سال گذشته هر سال اعدام کودکمجرمان را اجرا کرده است. در سه دههی اخیر، شمار قابل توجهی از اعدامشدگان در زمان ارتکاب جرم کمتر از ۱۸ سال سن داشتهاند.
همچین طبق آمار نهادهای مستقل، بلوچها با وجود اینکه تنها حدود پنج درصد جمعیت کشور را تشکیل میدهند، سهم نامتناسبی در میان اعدامشدگان دارند.
در روز دوشنبه ۷ مهر (۲۹ سپتامبر)، پنج کارشناس حقوق بشری سازمان ملل متحد اعلام کردند که در کمتر از ۹ ماه نخست سال ۲۰۲۵ میلادی بیش از هزار نفر در ایران اعدام شدهاند. آنها هشدار دادند که این آمار، نشانهی افزایش شدید اعدامها و نقض فاحش قوانین بینالمللی حقوق بشر است.
همانطور که کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در اطلاعیهی هفتگی خود تأکید کرده است، به دلیل نبود شفافیت در اطلاعرسانی، این آمار تنها بخشی از اعدامهای رسانهایشده را در بر میگیرد و شمار واقعی بسیار بیشتر است.
با وجود فشارهای امنیتی، این کارزار اعتصاب هفتگی، با تبریک روز معلم و با گرامیداشت یاد صمد بهرنگی و فرزاد کمانگر، وارد هفتهی هشتاد و نهم خود شد و اکنون در ۵۲ زندان کشور ادامه دارد.
در اطلاعیهی اخیر کارزار آمده است:
همه میدانیم اعدام در ایران نهتنها یک مجازات بلکه ابزاری برای ارعاب و ایجاد وحشت در جامعهای است که در شرایط انفجاری بهسر میبرد. از نظر این حکومت، هر اعتراض و اعتراضکنندهای را باید با اعدام و زندان مرعوب کرد. از همینروست که امروز “نه به اعدام” به شعار مشترک معلمان، کارگران، دانشجویان و بازنشستگان بدل شده است.
کارزار از همهی وجدانهای بیدار، فعالان مدنی، نویسندگان، هنرمندان، معلمان، بازنشستگان و کارگران خواسته است تا صدای خود را علیه اعدام بلندتر کنند و اصلیترین ابزار سرکوب و خفقان را از دست حکومت بگیرند.
هشتادونهمین هفتۀ کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» را در آستانهی روز جهانی «علیه مجازات اعدام» در حالی آغاز میکنیم. که جامعۀ جهانی در تلاش برای لغو کامل حکم اعدام و یا حداقل کاهش قابل ملاحظهی آن است اما در ایران نهتنها مجازات اعدام لغو نشده و یا کاهش نیافته، بلکه نظام حاکم هر روز رکوردهای بیشتری را در وحشیگری و اعدام در مینوردد.
بهطوریکه روز شنبه ۱۲ مهر، ۶ زندانی سیاسی از هموطنان عرب، علی مجدم، محمدرضا مقدم، معین خنفری، حبیب دریس، عدنان غبیشاوی، سیدسالم موسوی و زندانی سیاسی سامان محمدی خیاره از هموطنان کُرد اعدام شدند. در همین روز، حکم اعدام زندانی سیاسی محمدجواد وفاییثانی برای سومین بار در دیوان عالی تأیید شد.
شمار اعدامها در یک سال گذشته، از اول اکتبر ۲۰۲۴ تا امروز، به ۱۶۹۵ نفر و از ابتدای سال ۱۴۰۴ در شش ماه و نیم به ۹۵۷ تن رسیده است. باید اذعان کنیم که ما از بسیاری از اعدامها بیاطلاعیم و ارقام واقعی بسا بیشتر است و این تنها بخشی از جنایت حکومت اعدامی است.
بنابر گزارش تازهی سازمان عفو بینالملل، تا پایان دسامبر ۲۰۲۴ میلادی، ۱۱۳ کشور در جهان مجازات اعدام را بهطور کامل از قوانین خود حذف کردهاند و در مجموع، ۱۴۵ کشور یا در قانون یا در عمل، اعدام را متوقف نمودهاند. اما در ایران، سایهی مرگ هر روز گستردهتر میشود.
همه میدانیم اعدام در ایران نهتنها یک مجازات بلکه ابزاری برای ارعاب و ایجاد وحشت در جامعهای است که در شرایط انفجاری بهسر میبرد. از نظر این حکومت، هر اعتراض و اعتراضکنندهای را باید با اعدام و زندان مرعوب کرد. از همینروست که امروز «نه به اعدام» از جمله شعارهای همهی معترضان از معلمان و بازنشستگان و کارگران و دانشجویان است.
در پایان، روز جهانی معلم را به تمام معلمان عزیز تبریک میگوییم و یاد صمد بهرنگی و فرزاد کمانگر را گرامی میداریم؛ معلمانی که در تاریخ ایران درس آزادی و برابری دادند و سرانجام جان خود را در راه آن فدا نمودند.
ما در کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، با تأکید بر اینکه مجازات اعدام نه عدالت میآورد و نه بازدارندگی، بلکه تنها خشونت را نهادینه میکند، از همهی وجدانهای بیدار، فعالان مدنی، نویسندگان، هنرمندان، معلمان، بازنشستگان و کارگران میخواهیم که صدای خود را علیه اعدام بلندتر کنند تا اصلیترین ابزار سرکوب و خفقان از دست این حکومت اعدامی گرفته شود. آن موقع است که مسیر برای تحقق عدالت و آزادی مهیا میگردد.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» سهشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴
در هفتهی هشتادونهم در ۵۲ زندان زیر در اعتصاب غذا میباشند:
زندان اوین، قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، مرکزی کرج، فردیس کرج، تهران بزرگ، قرچک، خورین ورامین، چوبیندر قزوین، اهر، اراک، لنگرود قم، خرمآباد، یاسوج، اسدآباد اصفهان، دستگرد اصفهان، شیبان اهواز، سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، نظام شیراز، عادلآباد شیراز (بند زنان و مردان)، فیروزآباد فارس، دهدشت، زاهدان (بند زنان)، برازجان، رامهرمز، بهبهان، بم، یزد، کهنوج، طبس، مشهد، سبزوار، گنبدکاووس، قائمشهر، رشت (بند زنان و مردان)، رودسر، حویق تالش، ازبرم لاهیجان، دیزلآباد کرمانشاه، اردبیل، تبریز، ارومیه، سلماس، خوی، نقده، میاندوآب، مهاباد، بوکان، سقز، بانه، مریوان، سنندج و کامیاران.
هفتهی هشتادونهم
سهشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۴