کودکان قربانی کودک‌آزاری صدا ندارند

ما موظفیم از کودکان در برابر آزار حمایت کنیم؛ با اینکه ۳۲ سال پیش جمهوری اسلامی پیمان‌نامه حقوق کودک را امضا کرده و متعهد شده که از حق بقا، رشد و امنیت کودکان حمایت کند، هنوز بسیاری از مسئولان، مدیران و معلمان کشور از حقوق کودک کم‌اطلاع و در بسیاری موارد بی‌اطلاع‌اند! این درحالی‌ست که آموزش حقوق کودک و مهارت‌های زندگی در مدارس، بیش از هر زمان دیگری مورد نیاز است…

دانش‌آموز کلاس دوم ابتدایی بود. معلم به بهانه‌ی این‌که بوی بدی می‌دهد، او را از کلاس بیرون کرد. ناظم مهربان مدرسه والدین کودک را فراخواند. مادر آمد و گفت که از همسرش جدا شده و زندگی بسیار سختی دارد. او معتاد به مواد مخدر بود؛ پدر کودک نیز همین‌طور.

ناظم از مادر خواست تا کودک را مرتب به حمام ببرد و یک دست لباس نو به او داد تا بر تن فرزندش کند.

دو ماه گذشت. دانش‌آموز کلاس دوم دیگر به مدرسه نیامد. غیبت‌های پیاپی. ناظم پیگیر شد. مادر پاسخ داد که کودک همراه پدرش سوار موتور بوده، از روی موتور افتاده و جان باخته است.

مدرسه از پزشکی قانونی خواست علت فوت را اعلام کند. گزارش رسمی، علت مرگ را «ضرب و شتم شدید» و «برخورد با جسم سخت» عنوان کرد.

وقتی خبر در دفتر مدرسه خوانده شد، معلم همان‌طور که چایش را می‌نوشید، فقط گفت: «اِ… مرد!»

و چند هفته بعد، همه فراموش کردند که دانش‌آموز کلاس دوم، پشت میز دوم، در کلاس دوم، جایی داشته است…

این گزارش کوتاه است. مثل گزارش‌های تکراری کشته شدن کودکان فلسطینی. دیگر دغدغه‌برانگیز نیست. روزمرگی، احساس مسئولیت و کنشگری نسبت به این جنایات را از ما، ناظران خاموش، گرفته است.

دولت جمهوری اسلامی ایران، از سال ۱۳۷۲ با امضای پیمان‌نامه‌ی حقوق کودک، متعهد شده است که از حق بقا، رشد و امنیت کودکان حمایت کند. آموزه‌های دینی ما نیز همواره بر مهرورزی و حمایت از کودکان تأکید داشته‌اند.

طبق این پیمان‌نامه، دولت موظف است از کودکان در برابر آزار حمایت کند و مفاد آن را به آگاهی عموم مردم، به‌ویژه کسانی که با کودکان سروکار دارند، برساند. اما با گذشت ۳۲ سال از این تعهد، هنوز بسیاری از مسئولان، مدیران و معلمان کشور از حقوق کودک کم‌اطلاع و در بسیاری موارد بی‌اطلاع‌اند.

امروز که شرایط زندگی کودکان روزبه‌روز پیچیده‌تر و دشوارتر می‌شود، آموزش حقوق کودک و مهارت‌های زندگی در مدارس، بیش از هر زمان دیگری ضروری‌ست. اگر امروز برای چنین آموزش‌هایی هزینه نکنیم، فردا باید برای زندان‌ها و درمان آسیب‌های اجتماعی، صدها برابر هزینه کنیم.

طاهره پژوهش-انجمن حکایت از کودکان