فرقه دموکرات آذربایجان فرقه دموکرات آذربایجاندر روزی که تالار کنست اسرائیل غرق در تشویقهای ممتد برای سخنرانی دونالد ترامپ بود، دو نماینده حزب «حداش» ــ ایمن عوده و عوفر کاسیف ــ برخلاف جریان ایستادند. آنان سکوت رسمی را شکستند و با در دست داشتن پارچهنوشتهای ساده با این پیام روشن: «فلسطین را به رسمیت بشناسید»، صدایی دیگر را به گوش جهان رساندند؛ صدایی که از دلِ اقلیت برمیخاست اما پژواکش در وجدان جهانیان طنین انداخت….
در حالیکه رئیسجمهور آمریکا در میان کفزدنهای نمایندگان، از «پیروزی تاریخی» خود و «صلح جدید خاورمیانه» سخن میگفت، عوده و کاسیف با شعارهایی علیه کشتار در غزه و در دفاع از حق تعیین سرنوشت ملت فلسطین، نظم ساختگی جلسه را در هم شکستند. مأموران امنیتی آن دو را بهسرعت و با خشونت از صحن علنی بیرون کردند، اما صدایشان بیرون از آن دیوارها بلندتر شد. آنان در برابر نگاه جهانیان، تبدیل به نماد اخلاقی مقاومت در برابر سیاست رسمی شدند.
ایمن عوده در سخنانی پس از اخراج از کنست گفت:
«مرا تنها به این دلیل بیرون انداختند که خواستم سادهترین مطالبه جامعه جهانی را یادآوری کنم: به رسمیت شناختن دولت فلسطین. دو ملت در این سرزمین زندگی میکنند و هیچیک قرار نیست از اینجا برود.»
در لحظهای که قدرتمندان با غرور از پایان جنگ سخن میگفتند، این دو نماینده یادآور شدند در پس این «آتشبس» هنوز بوی خاکستر و خون میآید. بر اساس آمار نهادهای بینالمللی، از آغاز جنگ در اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون بیش از ۶۷ هزار فلسطینی، عمدتاً زنان و کودکان، در حملات اسرائیل در غزه کشته شدهاند. از این منظر، مطالبه بهرسمیت شناختن کشور فلسطین نه «کمکی بشردوستانه» بلکه حداقل میزان مسئولیت اخلاقی در برابر جنایتهای رخداده است.
اخراج عوده و کاسیف از کنست، نه مجازات، بلکه نشانی از شجاعت تعبیر شد؛ نشانهای از آنکه حتی در قلب نهادی که بر پایه قدرت نظامی و برتریطلبی ساخته شده، هنوز میتوان صدای انسانیت را شنید. در لحظهای که سالن قانونگذاری اسرائیل به صحنه ستایش جنگ تبدیل شده بود، این دو قانونگذار با فریاد عدالت، یادآور شدند سیاست بدون وجدان، چیزی جز استمرار خشونت نیست.
رفتار آنان ــ برخاسته از جنبش چپ یهودیـعربی حداش ــ نه صرفاً کنشی اعتراضی، بلکه یادآور سنتی دیرینه از مقاومت مدنی است: ایستادن در برابر اجماعِ ناعادلانه و تبدیل سکوت اجباری به فریادی جمعی. آنان صدای مردمانی شدند که در پشت دیوارها، زیر بمبارانها و در تبعید، همچنان خواهان عدالتاند.
در پایان، شاید همان جملهای که یکی از آنان بر زبان آورد، جوهر پیام روز را خلاصه کند:
«در مجلسی که تشویق برای ویرانی را جشن میگیرد، فریاد ما تنها یادآوری انسانیت بود.»
«صدای مردم» در کنست، هرچند کوتاه و سرکوبشده، به ندایی بدل شد که در برابر هیاهوی قدرت، حقیقت را فریاد زد.