تحلیلی به همراه فهرست و کارنامه‌ی سینماگران ایرانیِ امضاکننده…

سپیده جدیری

کانون زنان ایرانی

در خبرها آمده بود که بیش از چهار هزار سینماگر جهان، متعهد شده‌اند که از هر گونه همکاری فرهنگی با اسرائیل بر حذر بمانند و جشنواره‌ها، شرکت‌ها و نهادهای سینمایی اسرائیلی را به دلیل نقش‌شان در نسل‌کشی و آپارتاید علیه فلسطینیان و عادی‌سازیِ اشغالِ سرزمین فلسطین تحریم و بایکوت کنند. حال، خبر مسرت‌بخش این است که ده‌ها سینماگر مستقل ایرانی از جمله ترانه علیدوستی، شیرین نشاط، سپیده فارسی، گراناز موسوی، مانیا اکبری، مینا کشاورز، آزاده بیزارگیتی، مریم تفکری و الهه اسماعیلی نیز به این تعهدنامه پیوسته‌اند.
این تعهدنامه به واقع، «پاسخی» است «به ندای فیلمسازان فلسطینی که از جامعه‌ی جهانیِ سینما خواسته‌اند سکوت، نژادپرستی و انسان‌زدایی را برنتابند و برای پایان دادن به همدستی در سرکوب فلسطینیان – هر کاری از دست‌شان برمی‌آید- انجام دهند.»

چرا بایکوت مهم است

در بخش پرسش و پاسخ ضمیمه‌ی تعهدنامه آمده است: «بزرگ‌ترین جشنواره‌های فیلم اسرائیل (از جمله جشنواره‌ی فیلم اورشلیم، جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم حیفا، دوکاویو و TLVFest) همچنان با دولت اسرائیل همکاری می‌کنند، در حالی که این دولت به گفته‌ی کارشناسان برجسته در حال ارتکاب نسل‌کشی علیه فلسطینیان در غزه است… اکثریت قریب به اتفاق شرکت‌های تولید و پخش فیلم، نمایندگان فروش، سینماها و دیگر نهادهای سینمایی اسرائیل، هرگز اذعان نکرده‌اند که حقوق مردم فلسطین که در مجامع بین‌المللی به رسمیت شناخته‌شده، باید به طور کامل رعایت شود.»
نویسندگان تعهدنامه در متن آن اعلام کرده‌اند که این تعهدنامه را از تحریم فرهنگی علیه رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی الهام گرفته‌اند که در زمان خود تاثیر به سزایی داشت. پس به این ترتیب، این کارزار دارد به «فیلمسازان متحد علیه آپارتاید» ارجاع‌مان می‌دهد؛ ابتکاری که در سال ۱۹۸۷، توسط فیلمسازانی نظیر جاناتان دمی و مارتین اسکورسیزی جامه‌ی عمل پوشید و باعث شد که سینماگرانِ بسیاری از نمایش آثارشان در آفریقای جنوبیِ دوران آپارتاید خودداری کنند.

وقتی از مقاومت حرف می‌زنیم، بهای آن را نیز بپردازیم

سایت «میدل ایست مانیتور» در هفته‌ای که گذشت، یادداشت تکان‌دهنده‌ای را در تقبیح همکاری آرونداتی روی، نویسنده‌ی مشهور هندی با انتشارات پنگوئن، به دلیل همدستی این ناشر در اشغال فلسطین و نسل‌کشی غزه منتشر کرد. با وجودی که روی با فعالیت‌های ضدامپریالیستی‌اش و سخنان آشکارش علیه صهیونیسم، نه تنها در هند که در اقصی نقاط جهان، به تجسمی از مقاومت بدل شده است، این یادداشت با استدلالی نیرومند نشان می‌‌دهد که نمی‌توان از مقاومت سخن گفت و بابت آن به نماد تبدیل شد، اما در پشت پرده، حاضر به پرداخت هیچ بهایی برای آن نشد.

سیستم همه‌ی منتقدان را خاموش نمی‌کند، برخی را اهلی می‌کند

یادداشت که به قلم اسماعیل صلاح‌الدین، نویسنده و پژوهشگر هندی نوشته شده، انگشت انذار خود را به سمتِ تمام کسانی که به ایستادگی مقابل ستم شهره شده‌اند تکان می‌دهد و می‌گوید: «وجدان یک دارایی دائمی نیست. باید با عمل احیا شود و از وسوسه‌ی راحت‌طلبی جان به در ببرد.» و «پنگوئن» را «یک غول بین‌المللی» می‌نامد که «غرق در خون است»، چرا که «در شرکت‌های فناوری اسرائیلی سرمایه‌گذاری کرده که از محصولاتشان برای سرکوب فلسطینیان در غزه استفاده می‌شود.»
نویسنده از آرونداتی روی به عنوان چهره‌ای یاد می‌کند که آرمان‌هایش ضد‌امپریالیستی باقی مانده، اما عملش به ماشین امپریالیسم خوراک می‌دهد:‌ «آنچه می‌بینیم فقط ریاکاری شخصی نیست، بلکه حقیقتی بزرگ‌تر درباره‌ی مدیریت مخالفت‌ها در زمانه‌ی ماست. سیستم همه‌ی منتقدان را خاموش نمی‌کند. برخی را اهلی می‌کند. اجازه می‌دهد بلند صحبت کنند، اما از مسیرهای امن. کلماتشان به نمایشی از مقاومت بدل می‌شود که تهدیدی واقعی در پشت خود ندارد. این همان چیزی است که ادوارد سعید درباره‌اش هشدار داد وقتی از «همدست شدن روشنفکران» سخن گفت. مقاومت به یک کالا تبدیل می‌شود، ادویه‌ای عجیب‌وغریب بر سفره‌ی امپراتوری.‌ روی، به شکلی تراژیک، بخشی از آن سفره شده است. صدایش هنوز شورشی به نظر می‌رسد، اما اکنون این پنگوئن است که دارد آن را بر پشت خود حمل می‌کند؛ کمپانی‌ای که حامل صدای مودی و کاراناگودا نیز هست. به این ترتیب است که شورش و پروپاگاندا کنار هم بر روی یک قفسه می‌نشینند. مصرف‌کننده می‌تواند هر دو را بخرد. بازار در هر صورت پیروز است… پس باید بپذیریم که مقاومتِ نمادین جایگزین همبستگی واقعی نمی‌شود.
فلسطین فقط به کلمات نیاز ندارد؛ به امتناع عملی از همدستی نیز نیاز دارد.»

جنایتکار باید بابت جنایت هزینه دهد

شاید تصور کنید که تحریم فرهنگی اسرائیل بدون تحریم نظامی و اقتصادی، هیچ فایده‌ای ندارد و کمکی به مقاومت مردم فلسطین مقابل اشغال، نسل‌کشی و آپارتاید نخواهد کرد. بله، ایده‌آل‌ترین تحریم‌ها برای از پا درآوردن یک رژیم استعماری جنایتکار، همان تحریم نظامی و اقتصادی است، اما در نظر بگیرید که منزوی شدن نیز چقدر می‌تواند روحیه‌ی دشمن را به نابودی بکشاند، جدای از این‌که تحریم فرهنگی، بر اقتصاد اسرائیل نیز اثرات کلان خودش را دارد چرا که دیگر نخواهد توانست از سرمایه‌گذاری‌های فرهنگی دیگر کشورها در آنجا سود مادی حاصل کند.
یک مثال دیگر نیز به روشن شدن موضوع کمک می‌کند:

تا به این لحظه، هلند، جمهوری ایرلند،‌ اسلوونی، اسپانیا و ایسلند در اعتراض به حضور احتمالی نماینده‌ی اسرائیل در مسابقات «یوروویژن» سال آینده،‌ اعلام کرده‌اند که در صورت حضور او،‌ این مسابقه‌ی آواز را تحریم و از شرکت در آن کناره‌گیری خواهند کرد، و احتمال آن می‌رود که کشورهای بیشتری به این اعتراض بپیوندند.
پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا از اتحادیه‌ی پخش اروپا (EBU) خواسته است که اسرائیل از این مسابقات بین‌المللی کنار گذاشته شود.
سانچز در ماه مه گفت، همان‌طور که بعد از حمله‌ی روسیه به اوکراین، این کشور از رقابت‌های بین‌المللی و یوروویژن محروم شد و کسی مخالفتی نکرد، همین برخورد باید با اسرائیل نیز در قبال نسل‌کشی غزه صورت بگیرد.
او توضیح داد که تصمیم نهایی برای خروج از یوروویژن به عهده‌ی رادیو و تلویزیون ملی اسپانیا (RTVE) خواهد بود؛ نهادی که از سال گذشته نگرانی خود را از حضور اسرائیل در این مسابقات ابراز کرده است.

یوروویژن خواهان محرومیت اسرائیل

این مواضع و اعتراض‌های گسترده‌ی عمومی نشان می‌دهد که یوروویژن با بحرانی جدی روبه‌رو شده است. حضور اسرائیل در دو سال اخیر، این رقابت‌ها را درگیر تنش‌های سیاسی کرده و مدیر رسانه ملی اسلوونی (RTVSLO) نیز اعلام کرده که کشورش در صورت حضور اسرائیل در مسابقه‌ی سال آینده، از این رقابت‌ها کنار خواهد کشید.
رسانه‌ی ملی اسلوونی پیش‌تر نیز خواستار اخراج اسرائیل از یوروویژن ۲۰۲۵ شده بود و بیش از ۷۰ شرکت‌کننده‌ی سابق این رقابت‌ها نیز در نامه‌ای سرگشاده، تعلیق اسرائیل و شبکه ملی آن (KAN) را خواستار شدند.
جی‌جی، خواننده‌ی اتریشی و برنده‌ی یوروویژن سال گذشته نیز اعلام کرده که خواهان محرومیت اسرائیل از یوروویژن ۲۰۲۶ است.
شرکت پخش هلندی AVROTROS، یکی از ده‌ها شرکتی است که به طور مشترک به تأمین مالی و پخش این رقابت نیز کمک می‌کند و با این حال، اعلام کرده که اگر اسرائیل «با توجه به رنج‌های مداوم و شدید انسانی در غزه» در این مسابقه حضور یابد، در مسابقه‌ی سال آینده در وین شرکت نخواهد کرد.
شرکت پخش ایرلندی RTE نیز بیانیه‌ی مشابهی منتشر کرد و خواستار لغو حضور اسرائیل شد. ایسلند نیز اعلام کرده که در صورت حضور اسرائیل، به احتمال زیاد از این مسابقات کناره‌گیری خواهد کرد.
اتحادیه‌ی رادیو و تلویزیون‌های اروپا مهلت انصراف بدون جریمه‌ی کشورها را تا ماه دسامبر امسال تمدید کرده است و به نظر می‌رسد که تصمیم نهایی درباره‌ی حضور یا عدم حضور اسرائیل، در همان ماه و در مجمع عمومی این اتحادیه اتخاذ شود.
یوروویژن پربیننده‌ترین مسابقه بعد از مسابقات ورزشی به شمار می‌رود. در نظر بگیرید که چه سرمایه‌گذاری‌های کلانی در آن، چه برای تبلیغات و چه انتخاب‌ها، از مقدماتی گرفته تا نهایی، صورت می‌گیرد.
حضور اشغالگران فلسطین در یوروویژن به خاطر عضویت سازمان رادیو و تلویزیون اسرائیل در اتحادیه‌ی پخش برنامه‌های اروپایی (سازمان مسئول اجرای یوروویژن) بوده است. اسرائیل تاکنون چهار بار برنده‌ی مسابقه‌ی یوروویژن شده است (۱۹۷۸، ۱۹۷۹، ۱۹۹۸، ۲۰۱۸).
حالا اگر اسرائیل این بار با فشار کشورهای اروپایی شرکت کننده حذف شود، قطعا از نظر مادی نیز علاوه بر فرهنگی متضرر خواهد شد.

ده‌ها سینماگر ایرانی در میان بایکوت‌کنندگان فرهنگی اسرائیل

از مارتین لوتر کینگ که جان در مسیر عدالت گذاشت، نقل است که می‌گوید: «ترقیِ انسان نه خودبه‌خود رخ می‌دهد و نه سرنوشت محتوم اوست… هر گامی به سوی عدالت، با فداکاری‌، ایثار، تحمل رنج‌های بسیار و تداوم مبارزه محقق شده و با تلاش‌های خستگی‌ناپذیر و دل‌نگرانی‌های پر سوز و گدازِ جان‌هایی که وقف این مسیر شده است.»

چنین است که ده‌ها سینماگر مستقل ایرانی که اغلب در سطح بین‌الملل افتخاراتی نیز آفریده‌اند، با علم به این‌که تحققِ عدالت، نیاز به از خودگذشتگی و چشم‌پوشی از منافع شخصی و حرفه‌ای دارد، در کنار فیلمسازان مطرحی از سراسر جهان نظیر یورگوس لانتی‌موس، آوا دوورنی، آسیف کاپادیا، بوتس رایلی و جاشوا اوپنهایمر، و بازیگرانی چون سوزان ساراندون، اولیویا کولمن، مارک رافالو، تیلدا سوینتن، خاویر باردم، آیو ادیبری، رض احمد، جاش اوکانر، سینتیا نیکسون، جولی کریستی، ربکا هال، ایمی لو وود و دبرا وینگر قرار گرفته‌اند تا به هرگونه همکاری فرهنگی با اسرائیل و نهادهای سینمایی اسرائیلی نه بگویند.

سینماگران ایرانی که تاکنون به بایکوت سینماییِ اسرائیل پیوسته‌اند

اسامی و کارنامه این سینما گران بر اساس ترتیب الفبایی نامشان تنظیم شده است

آزاده بی‌زار گیتی، کارشناس ادبیات، پژوهشگر، کارگردان، تهیه کننده و عضو پیوسته‌ی انجمن مستندسازان سینمای ایران، برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم از جشنواره‌ی جهانی زنان کلکته، جایزه‌ی بهترین فیلم از جشنواره‌ی جهانی فیلم‌های مستقل ایتالیا، جایزه‌ی بهترین فیلم از جشنواره‌ی جهانی زنان تورنتو ایتالیا برای فیلم “دختران نجار دونوازی برای یک رویا”؛ جایزه‌ی بهترین فیلم مستند از سومین جشنواره‌ی جهانی فیلم زنان و رسانه، سیدنی استرالیا برای فیلم “سپیده دمی که بوی لیمو می‌داد”؛ تندیس و جایزه‌ی بهترین فیلم مستند و جایزه‌ی بهترین فیلم کوتاه از دهمین جشنواره‌ی جهانی اینک خاورمیانه، ایتالیا، دیپلم افتخار بهترین مستند از جشنواره‌ی رم ایتالیا، جایزه‌ی بهترین مستند از جشنواره‌ی جهانی دیدار تاجیکستان، جایزه‌ی بهترین مستند از نگاه بومی از جشنواره‌ی جهانی فیلم کوتاه تهران، دیپلم افتخار بهترین مستند کوتاه در جشنواره‌ی بین‌المللی سینماحقیقت برای مستند” اهل آب”؛ منتخب بیست و ششمین جشنواره‌ی میلینیوم بلژیک و بسیاری جوایز دیگر در سطح کشوری و بین‌المللی، داور و عضو هیئت انتخاب بسیاری از جشنواره‌های معتبر ایران، عضو سیاستگذاری جشن مستند خانه‌ی سینمای ایران.

آزاده صادقی، مستندساز و انیمیتور ایرانی ساکن لندن، آثار: مستند «۱۰ روز با مادربزرگم» (اثر برتر جشنواره‌ی دانشجویی دانشگاه UCL)، انیمیشن «ارائه‌ی من» (ارائه و معرفی در جشنواره‌ی City Lit لندن به‌عنوان پروژه‌ای در دست ساخت)، تدوین‌گر فیلم کوتاه انیمیشن «کمدنو و نندینی: پژواک‌هایی از گذشته» (در دست ساخت)، مستند «تکه‌هایی از او» (در دست ساخت)، و تدوین‌گر فیلم «حقیقت پنهانِ پشت پول».

آیدا یزدی، فیلمنامه‌نویس ایرانی-آمریکایی ساکن لس‌آنجلس است که در هماهنگ کردن فیلمنامه برای پروژه‌ی City of Fire نقش داشته و اخیراً به‌عنوان نویسنده با سریال کمدی Extended Family شبکه‌ی NBC همکاری کرده است.

افسانه سالاری، مستندساز، تدوینگر و تهیه‌کننده‌ی ایرانی، با مستند «خانه» نامزد جایزه‌ی بهترین فیلم مستند در سی و نهمین دوره‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر شد و مورد تقدیر ویژه‌ی هیئت داوران برای بهترین مستند بلند در جشنواره‌ی ویزیون دو رئل (Visions du Réel) قرار گرفت، جایزه‌ی Next Award جشنواره‌ی DMZ کره‌ی جنوبی را در سال ۲۰۲۱ برد و جایزه انتخاب کارگردان استعداد جوان جشنواره‌ی فیلم ایرانی زوریخ را نیز به‌دست آورد. مستند کوتاه او «چشم‌های بیدار پدر مرده» با مشاوره‌ی خلاق ویم وندرس ساخته شده است و بخشی از پروژه‌ی «حس مکان» بنیاد ویم وندرس است.

الکس بیژن زندی، فیلمساز و هنرمند ایرانی، آمریکایی ساکن بروکلین، نامزد جایزه‌ی هیئت داوران در جشنواره‌ی مونتکلر، برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم تجربی در جشنواره‌های مریلند، بوستون، بروکلین، فلوریدا و آمستردام، برنده‌ی جایزه‌ی هوارد نمروف برای شعر.

الهام شاکری‌فر، تهیه‌کننده‌ی سینما و نامزد جایزه‌ی بفتا (BAFTA) است که از طریق شرکت فیلمسازی خود Hakawati به تولید و پخش مستند می‌پردازد؛
او تهیه‌کننده‌ی فیلم
Almost Heaven (کارول سالتر، ۲۰۱۷) بوده که برنده‌ی جایزه‌ی BIFA برای بهترین مستند شده است.
در سال ۲۰۱۵، فیلم او A Syrian Love Story (شان مک‌آلیستر، ۲۰۱۵) که نامزد دریافت جوایز BIFA، BAFTA و EFA شده بود، جایزه‌ی Cinema for Peace Justice Award را دریافت کرد و در پارلمان بریتانیا و پارلمان‌های اروپایی و بیش از ۷۰ کشور به نمایش درآمد. این فیلم در بریتانیا به‌طور مستقل پخش شد و چنان بازتاب گسترده‌ای یافت که روزنامه‌ی گاردین آن را در رتبه‌ی سوم بهترین فیلم‌های سال ۲۰۱۵ قرار داد و در Screen Awards 2016 برای «کمپین فیلم سال» نامزد شد.
آثار شاکری‌فر همچنین در جشنواره‌هایی چون برلیناله (Berlinale)، IDFA و روتردام (Rotterdam) به نمایش درآمده است.

الهه اسماعیلی، نویسنده و کارگردان ایرانی فیلم‌های مستند و داستانی، فیلم‌های او در جشنواره های معتبر سراسر دنیا نمایش داده شده و جوایز متعددی دریافت کرده‌اند که از آن جمله است:‌
جایزه‌ی بهترین فیلم کوتاه از سوی هیئت داوران جوان، سوئیس، ۲۰۲۴، جایزه‌ی بزرگ جشنواره‌ی فیلم اوپسالا، سوئد، ۲۰۲۴، جایزه‌ی تماشاگران جشنواره‌ی اوپسالا، سوئد، ۲۰۲۴، جایزه‌ی بهترین مستند کوتاه جشنواره بین‌المللی فیلم اوئسکا، اسپانیا، ۲۰۲۴ برای فیلم «خونه»؛ جایزه‌ی بهترین مستند کوتاه بین‌المللی، جشنواره‌ی هات‌داکس کانادا، ۲۰۲۱ برای فیلم «عروسک»؛ جایزه‌ی بهترین مستند کوتاه، جوایز SIMA، ایالات متحده، ۲۰۲۳، بهترین فیلم کوتاه، جوایز One World Media ۲۰۲۴
برنده جایزه‌ی بزرگ، جایزه‌ی ژاپن NHK، ۲۰۲۴، جایزه‌ی بهترین مستند کوتاه، جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه لینتس، اتریش، ۲۰۲۴ برای فیلم «می‌شه بغلت کنم؟»

امید هیرسا، تهیه‌کننده‌ی ایرانی، با فیلم‌هایی چون The Trial of Han Solo (2005), Race (2008) and Let’s Not and Say We Did (2006) شناخته می‌شود.

امیر ملک‌پور، طراح صحنه و طراح لباس ایرانی، برنده‌ی سیمرغ بلورین بهترین طراحی لباس از سی و هشتمین دوره‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر برای فیلم روز صفر.

بابک جلالی، کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده‌ی ایرانی، بریتانیایی، برنده‌ی جایزه‌ی بهترین کارگردانی در پنجاه و هفتمین دوره‌ی جشنواره‌ی فیلم کارلووی واری، برای فیلم فریمانت، ۲۰۲۳، جایزه‌ی ویژه‌ی هیئت داوران جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم بوغاز ایچی استانبول برای فیلم سرزمین، ۲۰۱۸، برنده تندیس ببر جشنواره بین‌المللی فیلم روتردام برای فیلم رؤیاهای رادیویی، ۲۰۱۶.

بانی خوشنودی، فیلم‌ساز و هنرمند تجسمی، برنده‌ی جایزه‌ی معتبر Herb Alpert Award for the Arts در سال ۲۰۲۲.

بهاره رازق، بازیگر ایرانی مقیم استکهلم، با فیلم‌های Lea (2022), Kevlarsjäl (2025) و Fartblinda (2019) شناخته شده است.

بهاره عظیمی، فیلمنامه‌نویس ایرانی، آمریکایی، با فیلمنامه‌های ۹۹ خانه (۲۰۱۴)، ببر سفید (۲۰۲۱) و فارنهایت ۴۵۱ (۲۰۱۸) شناخته می‌شود. فیلم «۹۹ خانه» به کارگردانی رامین بحرانی، برنده‌ی جایزه بزرگ جشنواره آمریکایی فیلم دوویل در نورماندی فرانسه، دریافت تقدیرنامه‌ی افتخاری جایزه‌ی سیگنیس در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم ونیز و برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم جشنواره فیلم ویتوریو ونتو بوده است.

پرستو انوشاهپور، هنرمند ایرانی ساکن تورنتو است که با یک تصویر متحرک عمدتاً با ویدئو و چیدمان کار می کند و برای Chooka در جشنواره فیلم Media City مورد تقدیر ویژه قرار گرفته است.

پریسا بارانی، کارگردان ایرانی، کانادایی، آمریکایی، دریافت‌کننده‌ی بورس اسلون مؤسسه‌ی فیلم ترایبکا (Tribeca Film Institute Sloan Grant) است و به مرحله نیمه‌نهایی آزمایشگاه فیلم‌نامه‌نویسان ساندنس (Sundance Screenwriters Lab) راه یافته است.

پریسا قاسمی، فیلم‌ساز ایرانی-اتریشی و از بنیان‌گذاران جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه لینتس (Linz International Short Film Festival) و از سال ۲۰۲۰ عضو هیئت‌مدیره‌ی KUPF – پلتفرم فرهنگی اتریش علیا (Upper Austria) بوده است. او همچنین ریاست آکادمی استعدادهای فیلم (Film Talent Academy) را بر عهده دارد.

ترانه علیدوستی، بازیگر ایرانی، برنده‌ی جایزه‌ی بهترین بازیگر زن از جشنواره‌ی فیلم لوکارنو سوئیس و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن از جشنواره‌ی فیلم فجر، جایزه‌ی نخل زرین بهترین بازیگر زن سومین جشنواره‌ی اجتماعی آبادان، جایزه‌ی بهترین بازیگر زن انجمن منتقدین و نویسندگان سینمای ایران برای فیلم «من، ترانه ۱۵ سال دارم» (۱۳۸۰) ؛ برنده‌ی جایزه‌ی بهترین بازیگر نقش اول زن در جشنواره‌های وزول فرانسه و جشنواره‌ی فیلم آسیایی و عربی اوسیان سینه فن برای فیلم «پذیرایی ساده»، عضو هیئت داوران در جشنواره‌های وزول فرانسه ۲۰۱۴ و هانوی ویتنام ۲۰۱۲، همکاری با کارگردان‌های مطرح سینمای ایران نظیر رسول صدرعاملی، واروژ کریم‌مسیحی، اصغر فرهادی و حسن فتحی، بهترین بازیگر زن دهه‌ی هشتاد به انتخاب ۱۳۰ نویسنده و منتقد سینمایی ‌در ویژه‌نامه‌ی شماره‌ی ۱۰۰ ماهنامه‌ی صنعت سینما، بهترین بازیگر زن دهه‌ی هشتاد به انتخاب مجله‌ی فیلم در سال ۱۳۹۰.

تینا غروی، فیلم‌ساز و فیلمنامه‌نویس نامزد جوایز بفتا است. غروی به ساخت فیلم‌های نوآورانه‌ درباره‌ی افراد «غیرخودی»، طردشدگان و مردمان در حاشیه‌ شهرت دارد.

جوایز

Closer (2000)

انتخاب رسمی جشنواره فیلم ساندنس (Sundance Film Festival)

جایزه بزرگ: i/Film Planetout Short Movie Award، جشنواره OutFEST، لس‌آنجلس

Mother/Country (2001)

جایزه بزرگ: جشنواره فیلم زنان آسیایی Tongues on Fire، مرکز ICA لندن، مارس ۲۰۰۵

Perfect to Begin (2007)

برنده جایزه TCM Classic Shorts Award در جشنواره فیلم لندن

I Am Nasrine (2012)

برنده جایزه بهترین فیلمنامه در جشنواره فیلم Brooklyn Film Festival 2012

داوود اشرفی، کارگردان، بازیگر و فیلمبردار ایرانی است که با فیلم‌های Alphabetisch, Unalphabetisch (2013), Climbing Iran (2020) and Fever (2024) شناخته می‌شود.

حسین بهبودی‌راد، تهیه‌کننده‌ی مستقل ایرانی فیلم‌های مستند و مقیم بریتانیا است. او تهیه‌ی فیلم‌هایی نظیر عروسک (۲۰۲۱) (برنده‌ی بهترین مستند کوتاه بین‌المللی در Hot Docs، Critics Choice، IDA Awards، Student Academy Awards)، می‌شه بغلت کنم؟ (۲۰۲۳) (برنده‌ی بهترین فیلم کوتاه در SIMA Awards) و خونه (۲۰۲۴) برنده‌ی جایزه‌ی Youth Jury Awards در Visions du Réel، و Sheffield) را در کارنامه داشته است.

رعنا فدوی، طراح صحنه و طراح تولید ایرانی متولد پاریس است که در حال حاضر در لندن و پاریس فعالیت دارد. برنده‌ی جایزه‌ی رئیس (Chairman Prize) برای بهترین طراحی سال ۲۰۲۳ (که توسط چارلز سومرز اسمیت CBE، مدیر پیشین گالری ملی لندن به او اعطا شد). او عضو BAFTA Connect است.

رکسانا ویلک، هنرمند بریتانیایی-ایرانی است که در حوزه‌های موسیقی، سینما، تلویزیون و اجرای زنده فعالیت می‌کند.
او برنده‌ی جوایز بین‌المللی متعددی بوده که از آن جمله است:
جایزه‌ی Unchosen در جشنواره‌ی فیلم Encounters
جایزه‌ی بهترین فیلم تجربی در NRFF Amsterdam 2019
جایزه‌ی دوم هیئت داوران (۲nd Prix du Jury) در جشنواره‌ی کن، مه ۲۰۱۷
جایزه‌ی بهترین هنرمند (Best Artist Award) در London Renaissance Film Festival
جایزه‌ی بهترین موزیک‌ویدئو در California International Shorts Festival و Asbury Music Festival

رکسی محبی، بازیگر متولد ایران و ساکن نیوزلند، در سریال‌های مختلفی از جمله سریال The New Legends of Monkey (2020) نتفلیکس نقش‌آفرینی کرده است.

سارا خاکی، کارگردان، تهیه‌کننده و تدوینگر ایرانی، آمریکایی، برنده‌ی جایزه‌ی بزرگ هیئت داوران در بخش مستند سینمای جهان جشنواره فیلم ساندنس برای مستند بلند Cutting Through Rocks.

ساناز سهرابی، پژوهشگر فرهنگ بصری و هنرمند-فیلم‌ساز است. پروژه کنونی او به‌صورت سه‌گانه‌ای از فیلم‌‌مقاله‌ها طراحی شده که نخستین قسمت آن با عنوان یک تصویر، دو برداشت، از نوامبر ۲۰۲۰ تاکنون در سطح بین‌المللی به نمایش درآمده و با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شده است. این فیلم برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم نیمه‌بلند مسابقه‌ی بین‌الملل در پانزدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم مستند ایران شد. قسمت دوم این سه‌گانه با عنوان صحنه‌های استخراج به سفارش VOX Centre de l’image contemporaine در مونترآل ساخته شد و نخستین بار در Berlinale Forum Expanded در فوریه ۲۰۲۳ به نمایش درآمد.

سپی مشیاهوف، فیلم‌ساز، نویسنده و موسیقی‌دان ایرانی-آمریکایی ترنس-فم، رسیدن به دور دوم رقابت‌های فیلمنامه‌نویسی جشنواره‌ی فیلم آستین (Austin Film Festival) در سال ۲۰۲۱ را در کارنامه دارد. در تابستان ۲۰۲۲، او در فیلم ترسناک تحسین‌شده‌ی A24 به کارگردانی جین شونبران با عنوان I Saw The TV Glow دستیار کارگردان بود.

سپیده فارسی، کارگردان ایرانی مقیم فرانسه، برنده‌ی جایزه‌ی فیپرِسکی (۲۰۰۲)، جایزه‌ی سینما دو رئل و Traces de Vie (۲۰۰۱) برای فیلم Homi D. Sethna, Filmmaker؛ جایزه‌ی بهترین مستند جشنواره دی پُپولی (۲۰۰۷) برای فیلم Harat و برنده‌ی جایزه‌ی اول بخش مسابقه‌ی منطقه‌ای بیست و دومین جشنواره‌ی زردآلوی طلایی ارمنستان برای «روحت را در دست بگیر و راه برو» که پیش از آن نیز برای نمایش در بخش جنبی جشنواره‌ی فیلم کن به‌نام «اسید» انتخاب شده بود، عضو هیئت داوران جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم لوکارنو در بخش بهترین فیلم اول در سال ۲۰۰۹.

سپیده معافی، بازیگر و خواننده‌ی ایرانی-آمریکایی که بیشتر به‌خاطر نقش‌هایش در سریال‌های The Deuce (۲۰۱۷-۲۰۱۹) «خیابون تایمز»، The L Word: Generation Q (۲۰۱۹-۲۰۲۳) «کلمه ال: نسل کیو» و Black Bird (۲۰۲۲) «پرنده سیاه» شناخته می‌شود.

سحر درایور، استراتژیست تأثیر و تعامل، پژوهشگر، مدرس و فعال ایرانی در حوزه‌ی مستندسازی است. او در سال ۲۰۲۱ به‌عنوان یکی از Doc NYC Documentary New Leaders (رهبران جدید جشنواره‌ی مستند داک‌نیویورک) انتخاب شد.

سحر میلانی، بازیگر ایرانی، لبنانی متولد کارولینای شمالی، او پس از چهار سال همکاری با اِل.اِی. رید (LA Reid)، تهیه‌کننده‌ی افسانه‌ای موسیقی و مدیرعامل کمپانی Epic Records، به نیویورک نقل‌مکان کرد تا خود را تمام‌وقت وقف بازیگری کند. سحر روی صحنه‌ی تئاترهای معتبری همچون BAM و The Public ظاهر شده و در قسمت‌های آزمایشی اولیه‌ی سریال‌های The Endgame (شبکه‌ی NBC) و Let the Right One In (شبکه‌ی Showtime) ایفای نقش کرده است.

سیاوش مینوکده، نویسنده و سینماگر ایرانی ساکن لندن، در سال ۲۰۲۲ در فهرست نامزدهای نهایی جایزه‌ی Michael O’Pray برای نویسندگی جدید در حوزه‌ی ‌تصویر متحرک قرار گرفت و آثارش در نشریاتی چون Art Monthly، Where’s The Frame و Open City Documentary Festival و دیگر رسانه‌ها منتشر شده است. او در حال حاضر به‌عنوان دستیار برنامه‌ریزی و بازاریابی با جشنواره‌ی مستند Open City Documentary Festival همکاری می‌کند.

شعله زهرایی، فیلمنامه‌نویس، تهیه‌کننده و کارگردان ایرانی مقیم آلمان و قبرس، بنیان‌گذار و برگزارکننده‌ی نخستین «جشنواره‌ی موسیقی زیرزمینی بین کهکشانی ایرانی» در هلند در سال ۲۰۰۶. همکاری با عباس کیارستمی در کوبا در سال ۲۰۱۶ و حضور در برنامه‌ی Berlinale Talents.
همکاری با کمیل سلدون در پروژه‌های متنوع فیلم و عکاسی از سال ۲۰۱۱ تا به امروز.

شمس مهاجرانی، تهیه کننده‌ی ایرانی، آمریکایی و مدیر شرکت ۷۵East، یک کمپانی بین‌المللی مدیریت و تولید است. او به‌عنوان داور و عضو کمیته‌ی انتخاب در جشنواره‌هایی نظیر Palm Springs ShortFest و META Film Fest حضور داشته است.

شهربانو نظام مافی، مدیر و موسس ایرانی کمپانی خصوصی «شهربانو» در لندن برای تولیدات تلویزیونی.

شیرین مرادی گالوز، نویسنده، شاعر و فیلمنامه‌نویس ایرانی متولد ونکوور، از اعضای بنیان‌گذار «سمپوزیا ایونتز» است.

شیرین نشاط، عکاس و فیلم‌ساز ایرانی، برنده‌ی جایزه بین‌المللی ۴۸امین دوسالانه‌ی ونیز (یک شیر طلایی) در سال ۱۹۹۹، برنده‌ی تندیس شیر نقره‌ای شصت و ششمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم ونیز به عنوان بهترین کارگردان به‌خاطر فیلم «زنان بدون مردان» در سال ۲۰۰۹.

عاطفه خادم‌الرضا، نویسنده و کارگردان تحسین شده‌ی ایرانی ساکن تورنتو است. او پیش از مهاجرت به کانادا، شاگرد عباس کیارستمی بود و تا کنون داوری چندین جشنواره‌ی بین‌المللی را بر عهده داشته است. او عضو انجمن نویسندگان کانادا (Writers Guild of Canada) و عضو انجمن فیلم کوتاه ایران (ISFA) است.

علی جابرانصاری، متولد تهران، فیلمسازی را با کارگاه‌های عباس کیارستمی در سال ۱۳۸۶ شروع کرد. بعد از پذیرش در دانشگاه فیلمسازی لندن به انگلستان مهاجرت کرد و با ساخت فیلم کوتاه پایان‌نامه‌ی خود «امان» در سال ۱۳۸۹ برنده‌ی جایزه‌ی Cine+ در جشنواره‌ی فیلم Premiers Plans در آنژه، فرانسه و جایزه‌ی بهترین فیلم دانشجویی MEO در جشنواره‌ی فیلم لیسبون و استوریل شد. نخستین فیلم بلند او Falling Leaves در سال ۲۰۱۳ برنده‌ی جایزه‌ی فدریکو فلینی برای بهترین فیلم‌ساز بین‌المللی تازه‌وارد در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم Tiburon کالیفرنیای آمریکا شد.
فیلم بلند دیگر او Tehran: City of Love در بیش از ۲۰ جشنواره‌ی جهانی نمایش داده شده و جوایزی همچون جایزه‌ی هیئت داوران جوان در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم صوفیه، جایزه‌ی بهترین بازیگر زن در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم پکن، و جایزه‌ی هیئت داوران اکومنیکال در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم میشکولتس مجارستان را به دست آورده است.

علی عسگری، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و تهیه کننده‌ی ایرانی، عضو آکادمی علوم و هنرهای سینما است و جوایز بین‌المللی بسیاری در کارنامه دارد. دو فیلم کوتاه او، More Than Two Hours (2013) و The Silence (2016)، نامزد نخل طلا (Palme d’Or) در جشنواره‌ی فیلم کن بوده‌اند و با فیلم The Baby در بخش مسابقه‌ی فیلم کوتاه جشنواره‌ی فیلم ونیز ۲۰۱۴ حضور داشته است.

فاطمه احمدی، نویسنده و کارگردان ایرانی-بریتانیایی، با فیلم Bitter Sea نامزد BIFA شد و فیلم Leila’s Blues او در بخش Directors’ Fortnight جشنواره کن به نمایش درآمد. او برنده‌ی جایزه‌ی John Brabourne است.
علاوه بر آثار داستانی، فاطمه به‌عنوان تهیه‌کننده در ساخت فیلم مستند کودتای ۱۳۳۲، Coup 53 به کارگردانی تقی امیرانی و تدوین والتر مارچ نیز همکاری داشته است.

فراز فشارکی، فیلمبردار ایرانی ساکن تهران و برلین، و از هنرجویان کارگاه‌های عباس کیارستمی بوده است. فیلم فارغ‌التحصیلی او با عنوان WHAT DO WE SEE WHEN WE LOOK AT THE SKY? (2021) به کارگردانی الکساندر کوبریزه، که فراز فیلمبرداری‌اش را بر عهده داشت، در بخش مسابقه‌ی جشنواره‌ی برلیناله به نمایش درآمد و برنده‌ی جایزه‌ی فیپرشی شد. فراز برای این فیلم، جایزه‌ی بهترین فیلم‌برداری را در جشنواره‌ی فیلم سویا (Sevilla FF) دریافت کرد و نامزد بهترین فیلم‌برداری در جوایز منتقدان فیلم آلمان (German Film Critic Awards) شد.

فرزاد مولودی، فیلمنامه‌نویس و کارگردان که با فیلم‌های Zone Zero (۲۰۱۴) and The Death Row (۲۰۱۳) شناخته شده است.

فلامک جنیدی، بازیگر و نویسنده‌ی ایرانی (هم‌اکنون ساکن انگلستان)، فارغ‌التحصیل رشته‌ی نمایشنامه‌نویسی است. او کار خود را با بازی در سریال‌های معروف طنز مهران مدیری آغاز کرد. نخستین کتاب او با عنوان «جایی به نام تاماساکو» را نشر چشمه در سال ۹۰ چاپ کرد که همان سال کاندیدای بهترین کتاب سال جایزه‌ی گلشیری شد. دومین کتاب او «چرک» را نیز که یک رمان است، نشر چشمه در سال ۱۳۹۵ منتشر کرده است.

کاوه تهرانی، فیلم‌ساز نروژی-ایرانی است که جوایز متعددی را در جشنواره‌های بین‌المللی مختلف دریافت کرده است، از جمله این‌که برای فیلم ۱۹۹۴، موفق به دریافت جایزه‌ی ملی فیلم نروژ، آماندا (The Amanda Award) برای بهترین فیلم کوتاه شد.

کاوه زاهدی، کارگردان و بازیگر ایرانی، آمریکایی، دریافت بورس گوگنهایم (۱۹۹۷)، برنده‌ی بخش «بهترین فیلمی که در نزدیکی شما در سینما اکران نمی‌شود» جوایز گاتهام (۲۰۰۵)، برنده‌ی جایزه‌ی رم (۲۰۰۸).

کاوه عباسیان، پژوهشگر و فیلم‌ساز ایرانی ساکن لندن، جوایز متعددی را برای دستاوردهای دانشگاهی خود دریافت کرده که از آن جمله می‌توان به جایزه‌ی AHRC International Placement Scheme اشاره کرد که در سال ۲۰۱۶ یک فلوشیپ را در John W. Kluge Center کتابخانه‌ی کنگره‌ی آمریکا برایش به دنبال داشت. او مدیر پیشین برنامه‌ریزی جشنواره‌ی فیلم کردی لندن و در سال ۲۰۲۱ رئیس هیئت داوران بخش مستند جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کردی بوده است.

کاوه فرنام، نویسنده و تهیه‌کننده‌ی ایرانی و از اعضای کانون فیلمسازان مستقل ایران، با همکاری‌هایش با محمد رسول‌اف در چندین فیلم تحسین شده شناخته می‌شود.

کمیل سهیلی، کارگردان ایرانی که فیلم٬هایش در جشنواره‌های معتبری از جمله GZDOCS، Bucheon FFF و جشنواره‌ی فیلم سازمان ملل متحد به نمایش درآمده و جوایزی دریافت کرده‌اند. او همچنین داوری جشنواره‌های بین‌المللی از جمله جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه بوسان، جشنواره‌ی بین‌المللی رسانه‌های تصویری جوانان Meihodo، جشنواره‌ی فیلم کوتاه Aladerri و جشنواره‌ی فیلم Lampa را بر عهده داشته است.

گراناز موسوی، شاعر و فیلمساز، برنده‌ی جایزه‌ی شعر کارنامه برای کتاب «پابرهنه تا صبح»، ۱۳۷۹؛ با فیلم بلند «تهران من، حراج» «My Tehran For Sale» برنده‌ی سال جایزه‌ی «Inside Film Awards» استرالیا در بخش فیلم مستقل، منتخب رسمی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (۲۰۰۹)، جشنواره بین‌المللی فیلم پوسان (۲۰۰۹)، جشنواره بین‌المللی روتردام (۲۰۱۰)، جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور (۲۰۰۹)، ادلید (۲۰۰۹) و جشنواره بین‌المللی فیلم مانهایم-هایدلبرگ آلمان (۲۰۰۹)، منتخب موزه هنر مدرن نیویورک موزه هنر مدرن، موزه‌های هنر بوستون و هوستون و جشنواره‌های بین‌المللی لاس پالماس اسپانیا، سیدنی تراولینگ، فبیوفست پراگ، کپنهاگ دانمارک، مکزیک، حقوق بشر HRAFF، دالاس، کلیولند، برندهٔ بهترین فیلم تریمدیاکلرادو، پام سپرینگز، مدیترانه‌ای رم، فوکوئوکا ژاپن و گفتگوی فرهنگها نیویورک …؛ با فیلم سینمایی “وقت چیغ انار” نامزد دریافت جایزه‌ی بهترین فیلم کودک و نوجوان چهاردهمین دوره‌ی جوایز سینمای آسیا و پاسیفیک استرالیا بوده و از طرف کشور استرالیا هم به عنوان نماینده‌ی این کشور به بخش جایزه‌ی اسکار بهترین فیلم بین المللی آکادمی علوم و هنرهای سینمایی معرفی شد.

لیدا یزدی، تدوین‌گر فیلم ساکن بروکلین، نیویورک و عضو IATSE Local 700 است و با فیلم‌های نظیر Becky (2020), No Hard Feelings (2023) and Causeway (2022) شناخته شده است.

ماری موسی، فیلمساز ایرانی، افغانستانی، فارغ‌التحصیل رشته‌ی هنر از دانشگاه داندی اسکاتلند، کارگردان فیلم‌های‌ مستند «تاریکی» و «مدی».

مانیا اکبری، کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده و بازیگر ایرانی، برنده‌ی جایزه‌ی نخست نانت فرانسه و جایزه‌ی بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از جشنواره‌ی کرالای هند، جایزه‌ی ویژه‌ی جشنواره‌ی زنان ترکیه و جایزه‌ی ‌بهترین بازیگر جشنواره‌ی فیلم دیپالما برای فیلم ده + چهار؛ جایزه‌ی جشنواره‌ی فیلم ونیز ۱۳۸۳ برای فیلم بیست انگشت؛ جایزه‌ی بهترین کارگردانی و بازیگری جشنواره‌ی فیلم بارسلونا؛ بازیگری در فیلم «ده».

مریم تفکری، فیلمساز ایرانی، برنده‌ی جایزه‌ی Film London Jarman Award در سال ۲۰۲۴، جایزه‌ی Gold Hugo در پنجاه ‌و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو، جایزه‌ی Tiger Short Award در پنجاه ‌و یکمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم روتردام، جایزه‌ی Cinema & Gioventù برای بهترین فیلم کوتاه بین‌المللی در هفتاد و هفتمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم لوکارنو، جایزه‌ی Barbara Hammer Feminist Film Award در شصتمین جشنواره‌ی فیلم Ann Arbor، جایزه‌ی بهترین فیلم تجربی در هفتادمین و هفتاد و یکمین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم ملبورن، کارگردان فیلم مورد تقدیر «من گناهی پراحساس مرتکب شده‌ام» محصول مشترک ایران و انگلستان در چهل و ششمین جشنواره‌ی جهانی فیلم‌ و ویدیو «آتن» آمریکا.

مریم عطایی، تهیه‌کننده‌ی ایرانی. فیلم Circumstances به تهیه‌کنندگی او و کارگردانی مریم کشاورز و با بازی نیکول بوشهری و سارا کاظمی، فیلمی ایرانی است که در جشنواره فیلم Sundance 2011 موفق به دریافت جایزه تماشاگران شد.

مریم فرهنگ، مستندساز، کارگردان، تهیه کننده و نویسنده‌ی ایرانی است. فیلم «خوشه‌های خشم» به کارگردانی ماریا ماواتی و تهیه‌کنندگی مریم فرهنگ و ماریا ماواتی، موفق به دریافت جایزه‌ی بهترین تولید مستقل از جشنواره Wildlife Film Festival روتردام در سال ۲۰۲۳ شد.

مریم کمال هدایت، فیلم‌ساز و نویسنده‌ی ایرانی. در سال ۲۰۲۰، فیلم کوتاه او «فرفره» به مرحله‌ی نیمه‌نهایی جشنواره‌ی فیلم کوتاه ونیز کالیفرنیا و جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم تجربی بخارست راه یافت. او همچنین در مدرسه‌ی هنر LUCA به‌عنوان مدرس مهمان تدریس کرده است. از سال ۲۰۲۲، هدایت به‌عنوان عضو مستقل کمیته در صندوق فیلم هلند (Dutch Film Fund) فعالیت می‌کند.

مصطفی احمدی، فیلمساز ایرانی مقیم آمریکا، پنج بار به‌عنوان عضو هیئت ‌مدیره‌ی انجمن دستیاران کارگردان تهران (TAFAD) انتخاب شده و همچنین به‌عنوان تدوینگر در سریال‌های تلویزیونی همکاری داشته است. اغلب همکاری‌های او در مقام دستیار کارگردان در پروژه‌های بین‌المللی بوده است.

میترا جوهری، کمدین، بازیگر و نویسنده‌ی ایرانی، آمریکایی.بیشتر با بازی در سریال تلویزیونی Three Busy Debras شناخته می‌شود که در سال ۲۰۲۳ برنده‌ی جایزه‌ی انجمن نویسندگان آمریکا (Writers Guild of America Awards) در بخش «رسانه‌ی جدید با فرم کوتاه» شد.

میلاد تنگشیر، فیلمساز ایرانی ساکن ایتالیا است. نخستین فیلم‌های کوتاه او نظیر Displaced (2016) و ۱۳ Seconds (2018) در جشنواره‌های بین‌المللی مختلف به نمایش درآمده و جوایزی دریافت کردند.‌

مینا کشاورز، مستندساز و تهیه‌کننده‌ی ایرانی برنده‌ی جوایز معتبر جهانی و عضو «انجمن مستندسازان اروپا» (DAE) و «انجمن زنان اروپایی در تولیدات صوتی و تصویری» (EWA) است. همچنین داور جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم CPH:DOX سال ۲۰۲۴، جوایز One World Media Awards سال ۲۰۲۱ در لندن، و مدرس مهمان «مدرسه‌ی فیلم مستندهای اجتماعی زلیگ» در ایتالیا و «مدرسه‌ی فیلم گریفیث» (Griffith Film School) در بریزبن استرالیا بوده است.

نادر خادمی، بازیگر ایرانی، نروژی، که با بازی در فیلم‌هایی نظیر «نوزاد نینجا» (۲۰۲۱)، «کشاورزان» (۲۰۲۱) و «مامون» (۲۰۱۴) شناخته شده است.

ناز ریاحی، فیلم‌ساز، نویسنده و پرفورمر ایرانی ساکن آمریکا است. مجله‌ی Filmmaker از او به ‌عنوان یکی از ۲۵ چهره‌ی جدید سینمای مستقل نام برده است. او با فیلم کوتاه Sincerely, Erik برنده‌ی جوایز Vimeo Staff Pick و Vimeo Best of the Year Award شد. این فیلم یکی از بهترین فیلم‌های NoBudge سال نام گرفت.

نازنین انوشه، بازیگر، فیلمساز و فیلمنامه‌نویس ایرانی، آمریکایی متولد آلمان، او با فیلم‌های «۷ روز» (۲۰۱۶)، «مصدق» (۲۰۱۲) و «اوکی» شناخته شده است.

نسا عظیمی، کارگردان و تهیه‌کننده‌ی ایرانی مقیم نیویورک است. او به‌عنوان تهیه‌کننده با Rain Media در پروژه‌هایی برای FRONTLINE PBS، برنامه‌ی Fault Lines شبکه‌ی الجزیره، نشنال جئوگرافیک و Ciné Institute در هائیتی همکاری داشته است. تولیدات او در FRONTLINE با دریافت دو جایزه‌ی امی، چهار بار نامزدی امی، دریافت جایزه‌ی انجمن روزنامه‌نگاران و سردبیران پژوهشی و جایزه‌ی روزنامه‌نگاری رابرت اف. کندی شناخته شده است. فیلم «راننده»، برنده‌ی جایزه‌ی Points North Pitch Award در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم Camden 2019، نخستین فیلم بلند اوست.

نگین همایونی، با نام اصلی همایونپور، نویسنده، فیلمساز و فعال حقوق زنان ایرانی است. او سال‌ها در سینمای ایران به عنوان دستیار کارگردان فعالیت داشته‌. فیلم کوتاهش به نام ارتکاس که موضوع آن در حواشی جنگ می‌گذرد، جوایز بین‌المللی متعددی دریافت کرده که از آن جمله است:
جایزه‌ی سمپوزیوم فیلم‌های رؤیایی زنان COSM برای بهترین فیلم کوتاه، نامزد نهایی جشنواره‌ی فیلم فمینیستی شیکاگو، نامزد بهترین فیلم‌برداری (محمد بختیاری) و بهترین صدا (معین ایرانپور) در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم Queen Palm، نامزد نهایی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم Tryon (ایالت کارولینای شمالی)، جایزه‌ی بهترین فیلم کوتاه در جوایز بین‌المللی فیلم شهر ملبورن (MCIFA)، جایزه‌ی بهترین فیلم کوتاه در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه Pink City هند.

نورا نیاسری، کارگردان ایرانی، استرالیایی ساکن استرالیا، با فیلم شیدا، در سال ۲۰۲۴، برنده‌ی جایزه‌ی انجمن منتقدان فیلم استرالیا (Film Critics Circle of Australia Award – FCCA) برای بهترین فیلمنامه، در سال ۲۰۲۳، برنده‌ی جایزه‌ی تماشاگران جشنواره‌ی فیلم ساندنس، در سال ۲۰۲۳، برنده‌ی جایزه‌ی انجمن کارگردانان استرالیا، در سال ۲۰۲۳، برنده‌ی جایزه CinefestOZ Film Prize شد. در سال ۲۰۱۴، جایزه‌ی طلایی رِمی (Gold Remi Award) جشنواره‌ی WorldFest Houston را برای فیلم ۱۷ Years and a Day دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، با فیلم Beirut Under the Bridge، برنده‌ی دو جایزه در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم بیروت شد.

نیکول انصاری، بازیگر ایرانی، آلمانی، همکاری با استیون سودربرگ در فیلم «عوارض جانبی»، بازیگر منتخب از میان هزاران متقاضی در آزمون سه‌ماهه‌ی بازیگری برای عضویت در تئاتر مشهور Théâtre du Soleil در پاریس،
بازی در بسیاری از نقش‌های اصلی در تئاتر عمومی فرانسه، بازی در بسیاری از سریال‌ها و فیلم‌های تلویزیونی آمریکا به‌ویژه با ایفای نقش مکرر در سریال Deadwood تولید شبکه‌ی HBO، بازیگر مهمان سریال جدید شبکه‌ی NBC به نام «رازهای لورا».

نیکی کهندل، هنرمند و فیلمساز ایرانی متولد پاریس و ساکن لندن است. او به همراه صنم مونترو و مسیح صفا ، گروه شهر فرنگ را پایه گذاری کردند که به کمک نقاشی ، داستان نویسی، تئاتر و بازی‌های گروهی، کودکان مهاجر را در انگلستان تعلیم می‌دهد.

نیما فخرآرا، آهنگساز و سازنده‌ی موسیقی متن برای بیش از ۱۰۰ فیلم بلند و برنامه‌های تلویزیونی بین‌المللی، بنیان‌گذار Zoo Creatives و The Farm با استودیوهایی در لس‌آنجلس، نیویورک، کانتیکت و مادرید. آهنگساز منتخبِ آنا فورستر، کارگردان تحسین شده، برای جدیدترین فیلم بلند شرکت Bad Robot متعلق به جی.جی. آبرامز با عنوان LOU (با بازی آلیسون جنی، برنده‌ی جایزه اسکار)، همکاری به عنوان آهنگساز فیلم با برنده‌ی گلدن گلوب هانی ابواسعد (The Courier)، جاناتان میلت و کری مورنیون (Becky و Wrath of Becky)، برنده‌ی اسکار جی. کی. سیمونز (I Am Not Here)، برنده‌ی امی نانسی شوارتزمن، جان استالبِرگ (Crypto و Bad Hombre)، و کوین ویلیامسون (Sick).

هاجر مرادی، هنرمند چندرشته‌ای و کارگردان انیمیشن ایرانی-کانادایی است که در تورنتو زندگی می‌کند. او تا کنون جوایز بین‌المللی متعددی را بابت آثارش دریافت کرده که از آن جمله است: جایزه‌ی بهترین انیمیشن کوتاه در جشنواره‌ی FIC AUTOR (۲۰۲۲)، جایزه‌ی سوم برای فیلم انیمیشن The Shadow of My Life در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه و انیمیشن Mecal Pro بارسلونا (۲۰۲۲)، و جایزه‌ی اول برای موزیک‌ویدئوی یک انیمیشن کوتاهش در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم فرهنگ (Farhang International Film Festival) در سال ۲۰۱۴.
او همچنین یکی از بنیان‌گذاران و مدیر خلاق استودیوی Vivido Studio در تورنتو است.

هامون دولتشاهی، فیلم‌ساز کرد-ایرانی است که آثارش با نگاهی انسان‌گرایانه به کاوش در هویت، زبان و تجربه‌ی دیاسپورا می‌پردازد. او برنده‌ی بورس فیلم اسلون (Sloan Film Grant) در سال ۲۰۲۳ بوده است. هامون فیلم‌های کوتاه داستانی، موزیک‌ویدئو و فیلمنامه‌های تلویزیونی متعددی در کارنامه دارد و سریال BEEF محصول مشترک A24/Netflix از جمله کارهای او است.

امضای این تعهدنامه ادامه دارد .