روایت محرومیت آموزشی در مناطق بلوچ نشین؛ دختران دانشآموز ساکن روستاهای منطقه جازموریان، هر روز مسیر رفت و برگشت ۲۰ کیلومتری را پیاده طی میکنند تا خود را به مدرسهای در روستای “چاه ابراهیم” برسانند….
براساس ویدئویی که در رسانه های محلی جازموریان منتشر شده، این دانشآموزان که با انگیزه بالا در پی تحصیل هستند، با وجود کمبود امکانات آموزشی، حملونقل عمومی و شرایط سخت جغرافیایی، از آرزوی درس خواندن دست نکشیدهاند.
براساس این ویدئو، این دانش آموزان سوار یک دستگاه وانت پیکان هستند و از مسئولان مربوطه خواستار تهیه سرویس مدارس هستند. یکی از دانش آموزان می گوید که یک راکب موتورسیکلت سوار با یک دانش آموز که در پی رفتن به مدرسه با پای پیاده بوده تصادف کرده که خوشبختانه اتفاقی برای او نیفتاده است.
این واقعیت تلخ، بازتابی از نابرابری عمیق در دسترسی به آموزش در مناطق محروم کشور، بهویژه در بلوچستان و جنوب کرمان است.
نبود زیرساختهای مناسب آموزشی، عدم تأمین وسایل ایاب و ذهاب دانشآموزان و بیتوجهی مسئولان به نیازهای اولیه کودکان این مناطق، آینده هزاران کودک را تهدید میکند.
تلاش این دختران نمادی از اراده و مقاومت در برابر تبعیض سیستماتیک است، اما مسئولیت اصلی متوجه نهادهای حکومتی و آموزشی است که باید شرایط برابر و امنی برای آموزش همه کودکان، فارغ از محل تولدشان، فراهم آورند.
در تاریخ ۱۶ اسفند ماه ۱۴۰۳، بروشکی مدیرکل آموزش و پرورش سیستان و بلوچستان اعلام کرد که در ۱۲ سال گذشته، بیش از ۸۰ هزار دانشآموز در این استان از ادامه تحصیل به دلیل نبود امکانات آموزشی مناسب، فقر و مشکلات ساختاری آموزشی بازماندهاند.
همچنین در سیستان و بلوچستان و مناطق عمدتا بلوچ نشین مانند جنوب کرمان و شرق هرمزگان، فقر و کمبود امکانات آموزشی چنان گسترده است که بیش از ۴۶٪ از دختران به دلیل نبود مدرسه ترک تحصیل میکنند. در برخی مناطق روستایی، نرخ فقر به ۹۰٪ میرسد و خانوادهها، ناچارند کودکانشان را به جای تحصیل، روانه بازار کار کنند.
تحصیل رایگان امن استاندارد حق کودکان
ندای زنان ایران
فرقه دموکرات آذربایجان فرقه دموکرات آذربایجان