بیانیۀ انجمن صنفی معلمان کُردستان بە مناسبت ۲ اسفند، روز جهانی زبان مادری

پرداختن به موضوع آموزش به زبان مادری از جمله موضوع‌هایی است که با توجه به ابعاد حقوقی، اجتماعی، و روان‌شناختی آن ‏در حوزهٔ حقوق بنیادین بشر قرار می‌گیرد. هیچ کشوری نمی‌تواند با طرح بهانه‌های واهی، امنیتی کردن، و طرح این گزارۀ ‏نادرست که موضوعی داخلی است از مسئولیت فراهم‌سازی امکانات لازم برای آموزش زبان مادری شانه خالی کند. زبان مادری ‏بخشی از میراث معنوی انسان‌ها و فرهنگ مشترک مردمان این کرهٔ زمین است.‏…

زبان کُردی با بیش از ۵۰میلیون گویشور، پراکندگی در مرز چهار کشور، و دیاسپورای [مهاجران] چندمیلیونی دارای لهجه‌ها و ‏زیرلهجه‌های متنوعی است و از سرمایه‌های ارزشمند فرهنگی بشر به شمار می‌رود. تأکید بر اهمیت این زبان به معنای باور به ‏برتری زبانی نیست؛ بلکه هدف، ایجاد فضایی دموکراتیک است که در آن هیچ زبانی به «دیگری» تبدیل نشود و معیار، حقوق ‏انسانی و برابری فرهنگی باشد، نه تعداد گویشوران یا فرصت‌های سیاسی فراهم‌شده برای رشد یک زبان.‏

پیش از شکل‌گیری دولت مدرن در ایران، ملیت‌های مختلف در چارچوب حجره‌ها و مکتب‌خانه‌ها با زبان‌های گوناگون آموزش ‏می‌دیدند و شماری از برجسته‌ترین شاعران و ادیبان کرد تا دوران معاصر، پرورش‌یافته همین نظام آموزشی بودند. با شکل‌گیری ‏دولت‌های متمرکز تقلیدی در خاورمیانه برخلاف روندهای فرهنگی در بسیاری از کشورهای غربی وضعیت برای ملیت‌های ‏فرودست سخت‌تر شد و نگاه امنیتی بر حوزه فرهنگ غلبه یافت. این رویکرد طرد و انکار هنوز ادامه دارد و در ایران، موضوع ‏زبان و آموزش به زبان مادری، چه از طریق قوانین رسمی و چه رویه‌های نانوشته، اغلب امنیتی تلقی می‌شود. این نگرش محدود ‏به ساختارهای حکومتی نیست و گاه برخی محافل آکادمیک نیز در بازتولید آن سهیم‌اند.‏

نمونه‌های متعدد بازخواست، فشار و زندانی شدن آموزگاران زبان کُردی نشان‌دهنده تداوم این محدودیت‌هاست. ادریس منبری و ‏سوما پورمحمدی از معلمان زبان کُردی انجمن نوژین در سنندج در زندان به سر می‌برند. پیش‌تر نیز زارا محمدی، از معلمان ‏شناخته‌شده، و همسرش سیوان ابراهیمی با مجازات زندان روبه‌رو شده‌اند و در شهرهای دیگر نیز موارد مشابهی گزارش شده ‏است.‏

شایان ذکر است که در چند سال اخیر، از سوی نهاد آموزش ‌و پرورش، مجازات‌هایی همچون اخراج، تعلیق و تبعید در مورد ‏شماری از معلمان مدارس که به‌صورت داوطلبانه به آموزش زبان کردی مشغول بودند، اعمال شده است.‏
امروزه پژوهش‌های علمی در حوزه‌های آموزش، فرهنگ و روان‌شناسی کودک نشان می‌دهد که آموزش به زبان مادری نقشی ‏اساسی در شکوفایی فرهنگی، تقویت اعتماد به نفس، بهبود فرایند یادگیری و پرورش استعدادهای فردی دارد.‏

در چنین شرایطی، نقش خانواده‌ها ، انجمن‌های آموزشی مردم‌نهاد و فعال در عرصۀ آموزش به زبان مادری، و جامعهٔ آموزشی ‏اهمیتی دوچندان می‌یابد. انجمن صنفی معلمان کردستان از خانواده‌ها، معلمان، و دانش‌آموزان می‌خواهد ضمن مطالبهٔ حق بنیادین ‏آموزش به زبان مادری، با بهره‌گیری از امکانات موجود به تقویت توانمندی‌های زبانی خود در عرصه‌های علمی، ادبی، و هنری ‏بپردازند و از منابع گسترده، به‌ویژه در فضای مجازی، استفاده کنند و تحقق آموزش به زبان مادری را به آینده‌ای نامعلوم موکول ‏نسازند.‏

بدون شک انجمن صنفی معلمان کردستان این حق را برای همۀ فرزندان ملت‌های غیر فارس، ترک، عرب، بلوچ، گیلک، و سایر ملل ‏موجود در جغرافیای سیاسی ایران خواستار است و اجرای علمی و واقعی آن را در جهت استقرار تفکر دمکراتیک ضروری می‌‏داند و باور دارد نمی‌توان زیر لوای شعار ساختگی «حفظ تمامیت ارضی و برجسته کردن واژۀ بی‌معنی تجزیە‌طلبی» فرزندان ‏بیش از نیمی از مردم این جغرافیا را از حق آموزش به زبان مادری محروم کرد.‏

انجمن صنفی معلمان کردستان تلاش معلمان، کنشگران و تمامی نهادهای فعال در عرصۀ آموزش به زبان مادری و مطالبە آن را ‏می‌ستاید و خواستار گسترش این فعالیت‌هاست و امید دارد در سایۀ آن سیستم آموزشی عدالت‌محور مبتنی بر حق آموزش به زبان ‏مادری در تمام ایران پیرو شود.‏

انجمن صنفی معلمان کردستان (سقز و زیویه، سنندج، مریوان و سروآباد)‏
‏۱ اسفند ۱۴۰۴

برگرفته از کانال تلگرام شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران