فرقه دموکرات آذربایجان فرقه دموکرات آذربایجانگزارش تازه کمیته حفاظت از روزنامهنگاران نشان میدهد که ایران نهتنها همچنان از بدنامترین زندانبانان خبرنگاران بهشمار میرود، بلکه بیشترین گزارشهای ثبتشده از شکنجه و بدرفتاری با روزنامهنگاران زندانی از سال ۱۹۹۲ تاکنون به این کشور اختصاص دارد….
طبق گزارش های منتشرشده توسط کمیته حمایت از روزنامهنگاران (CPJ)، ایران در سال ۲۰۲۵ یکی از بالاترین میزانهای شکنجه و بدرفتاری با خبرنگاران زندانی را در جهان ثبت کرده است. این گزارش نشان میدهد که:
– تا اول دسامبر ۲۰۲۵، تعداد ۳۳۰ روزنامهنگار بهدلیل فعالیت حرفهای خود در زندان بهسر میبردهاند که این رقم نسبت به سال قبل فقط اندکی کاهش یافته، اما همچنان در سطح بسیار بالایی قرار دارد.
– ایران در صدر کشورهایی قرار دارد که بیشترین گزارشهای ثبتشده از شکنجه و بدرفتاری با خبرنگاران زندانی را دارد، و این وضعیت از سال ۱۹۹۲ تاکنون بیسابقه است.
-رسانهنگارانی که به پوشش اعتراضات اجتماعی، مسائل سیاسی، یا نابرابریهای اقتصادی میپردازند، بیشتر از دیگران در معرض اتهامهای مبهم مانند «ضد امنیتی» یا «تبلیغ علیه نظام» قرار گرفتهاند.
– بسیاری از این روزنامهنگاران حتی بدون دسترسی به دادرسی عادلانه در زندان نگهداری میشوند، برخی بیش از پنج سال در بازداشت ماندهاند و بسیاری از موارد شامل آزار جسمی و روانی، ضربوشتم، یا شکنجه بوده است.
این گزارش نشانه دیگری از گستره وسیع دستگاه سرکوب حکومت ایران علیه کارگران، فعالان اجتماعی و رسانهنگاران است. در حالی که اعتراضات سراسری و مقاومت مردم در برابر بحرانهای اقتصادی و سیاسی ادامه دارد، حکومت بهجای پاسخگویی به مطالبات معیشتی و آزادیهای اساسی، بار دیگر با از میان برداشتن صدای مستقل روزنامهنگاران سعی در خاموش کردن حقیقت و مخفیکردن ابعاد سرکوب دارد.
همزمان با سرکوب روزنامهنگاران حرفهای، شهروندخبرنگاران نیز بهطور گسترده هدف خشونت و سرکوب قرار گرفتهاند. در جریان خیزشهای اخیر، هزاران شهروند با تلفن همراه خود تلاش کردند واقعیت اعتراضات، سرکوب، کشتار و بازداشتها را ثبت و منتشر کنند. این افراد، که عملاً بخشی از نیروی کار اطلاعرسانی جامعهاند، بدون هیچگونه حمایت حقوقی یا صنفی، در معرض بازداشت، شکنجه، تیراندازی مستقیم، قتل و پروندهسازی قرار گرفتهاند. تجربه خیزشهای پیشین نیز نشان میدهد که حکومت ایران شهروندخبرنگاران را بهعنوان یکی از اصلیترین اهداف سرکوب انتخاب میکند تا جریان آزاد اطلاعات را قطع و روایت رسمی خود را تحمیل کند.
شرایط حاکم بر رسانهها و خبرنگاران تنها یک جنبه از پدیدۀ سرکوب سیستماتیک است که همزمان با کشتار، بازداشتهای گسترده، قطع اینترنت و پروندهسازی علیه فعالان کارگری و اجتماعی در جریان اعتراضات جاری ایران در حال رخداد است. این واقعیتها نشان میدهد که نقض حقوق بشر و آزادی بیان در ایران به شکل ساختاری ادامه دارد و رسانههای مستقل و خبرنگاران بهطور ویژه هدف سرکوب و مجازات قرار میگیرند.