منصور یاقوتی، از نویسندگان ادبیات اقلیمی ایران درگذشت

به گزارش خبرگزاری‌‌های داخلی منصور یاقوتی ملقب به “گُل باخی”نویسنده، شاعر و منتقد ادبی اهل کرمانشاه، از مهم‌ترین نویسندگان جامعه‌گرای ایرانی صبح امروز شنبه ۸ دی‌ماه ۱۴۰۳، بعد از تحمل یک دوره بیماری سرطان و در سن ۷۶ سالگی درگذشت….

 

او متولد ۵ دی ۱۳۲۷ در روستای کیوه‌نان شهرستان سنقر استان کرمانشاه بود و از نویسندگان برجسته دهه ۴۰ و ۵۰ ایران به شمار می‌رفت. یاقوتی با خلق آثار درخشان در سبک رئالیسم و توصیف واقع‌گرایانه از زندگی روستایی و طبقات فرودست، به “چخوف ایران” شهرت یافت.

او به دلیل فعالیت‌های سیاسی چندین بار دستگیر و زندانی شد و پس از پاکسازی از آموزش و پرورش، به مشاغل مختلفی پرداخت. یاقوتی علاوه بر داستان‌نویسی، در حوزه گردآوری افسانه‌ها، تحقیق در ادبیات فولکلور و شاهنامه کُردی نیز فعالیت داشت و جایگاه ویژه‌ای در ادبیات اقلیمی جنوب کُردستان ایران به دست آورد.

او پس از مهاجرت خانواده‌اش به شهر کرمانشاه در هفت سالگی، تحصیلات ابتدایی را در مدرسه داریوش و دوران دبیرستان را در مدرسه کزازی کرمانشاه گذراند و موفق به دریافت دیپلم ادبی شد.او سپس به استخدام آموزش و پرورش درآمد و با معلمی در روستاها گذران می‌کرد. او در دوران پهلوی دوم به خاطر عقایدش چندین بار به زندان افتاد. داستان‌هایش یا ریشه در خاطرات دوران کودکی نویسنده دارند یا حاصل تجربیات و مشاهدات او از زندگی روستائیان فقیر است. “زخم” (۱۳۵۰)، “گل خاص” (۱۳۵۳)، “کودکی من” (۱۳۵۴)، “با بچه‌های ده خودمان” (۱۳۵۴)، “داستان‌‌های آهودره” (۱۳۵۵)، “مردان فردا” (۱۳۵۶)، “سال کورپه” (۱۳۵۶)، “زیر آفتاب” (۱۳۵۶)، “پاجوش” (۱۳۵۷)، “چراغی بر فراز مادیان کوه” (۱۳۵۵)، “توشای پرنده غریب” (۱۳۷۴)، مجموعه شعر “ماه و پرچین” (۱۳۶۹) و آثاری در زمینه گردآوری فولکلور، نقد ادبی، خاطره‌نویسی و داستان برای کودکان را منتشر کرده است.