کانون نویسندگان ایران: برگی از تاریخ

“اتوبوس مرگ”برای قتل نویسندگان متعهد و مستقل در ادامه‌ی پروژه‌ی تبهکارانه دو رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی انجام پذیرفت؛ حکومت‌های استبدادی پهلوی (پدر و پسر) و جمهوری اسلامی، با دو هدفِ به‌ظاهر متفاوت اما به‌واقع واحد، دشمن قسم‌خورده‌ی روشنفکران و نویسندگان آزادی‌خواه بوده‌اند و هستند. حکومت پهلوی روشنفکران را موی دماغ، مزاحم و منتقدانی غرغرو می‌دانست که به مردم افق می‌دهند و می‌گویند می‌شود آینده‌ی بهتری ساخت و در آزادی زیست؛ آزاد زیستن حق همه‌ی ماست. و اما حکومت دینی…

جمهوری اسلامی ــ افزون بر دلایل حکومت پهلوی در دشمنی خونی با نویسندگان آزادی‌خواه ــ روشنفکران را مسبب به دار آویختن شیخ فضل‌الله نوری، آخوند مشروطه‌ستیز و دشمن آزادی، برچیدن نظام کهنه و منسوخ آموزش سنتیِ نخبه‌پرور و تبعیض‌آمیز و گسترش نهادهای آموزشی مدرن و همه‌گیر، درآوردن حقوق و امر قضا از چنگ آخوندها که روزگاری بر جان و مال مردم فرمان‌فرمایی مطلق و بی‌چون‌وچرا داشتند و تقدس‌زدایی از امور اجتماعی، سیاسی، آموزشی و حقوقی می‌داند. روشنفکر، در نظر جمهوری اسلامی، تجسم مطالبه‌ی آزادی و گردن نگذاشتن بر یوغ بردگی فکری و جهل قرون و اعصار است. از این رو هر دو حکومت هرگاه فرصتی یافتند دست به قتل روشنفکران و نویسندگان آزادی‌خواه برآوردند و تدارک برنامه‌ی خبیثانه‌ی «اتوبوس مرگ» برای قتل نویسندگان متعهد و مستقل در ادامه‌ی همین پروژه‌ی تبهکارانه انجام پذیرفت.